د بشري ټولنو تاریخ، لکه څنګه چې کارل مارکس په څرګندو ټکو بیان کړی، د طبقاتي مبارزې تاریخ دی. هېڅ بنسټیز بدلون، د ازادۍ پر لور هېڅ ګام او هېڅ تلپاتې طبقاتي شعور د مجردې نظريهپردازۍ په چوکاټ کې نه دی رامنځته شوی؛ بلکې دا ټول د عملي مبارزو په تودو بټیو کې او د استثمارېدونکو او استثمارګرو ترمنځ په نه پخلا کېدونکې مقابله کې پوخ او صیقل شوې دي. د بورژوازۍ او محافظهکارو ځواکونو لپاره کلیزې یوازې د هغو ورځو شمېرنه ده چې د پانګې د راټولولو او د موجودو تولیدي اړیکو د ټینګښت لپاره تېرېږي؛ خو د کارگرانو او انقلابي مخکښانو لپاره هر تاریخي مناسبت د مبارزې د سنګرونو د بیا ارزونې، د ځواکونو د انډول د سنجولو او د سیاسي شعور د لا ژورتیا یوه موقع ده.
د امپریالیزم په عصر کې د لینینیزم تر ټولو ستره لاسته راوړنه دا وه چې مارکسیستي تیوري یې د «انقلابي عمل لارښود» مقام ته لوړه کړه. لینین په بشپړ استدلال ثابته کړه چې له انقلابي تیورۍ پرته انقلابي غورځنګ شتون نه شي لرلای، او د کارګرې طبقې خپلسري مبارزه، د یوه نوي ډول ګوند له شتون پرته ــ داسې ګوند چې پر اوسپنیز انضباط ولاړ وي، له شعوري کادرونو څخه جوړ وي او په دیالکتیکي ماتریالیزم سمبال وي ــ یوازې د اصلاحطلبۍ او بورژوازۍ په محدود چوکاټ کې راګېر پاتې کېږي. د اکتوبر انقلاب او ورپسې برخلیکټاکونکو بدلونونو موږ ته دا درس راکړ چې د بورژوا دولت د ماشین ماتول او د استعمار د منګولو پرې کول، د سازشګرۍ او اپورتونیزم پرېکنده ردول غواړي. نن هم، چې نړیوال امپریالیزم د رواني جګړې، د تاریخ د تحریف او د زیارابستونکو په لیکو کې د تفرقې د اچولو له نويو وسایلو څخه په ګټې اخیستنې هڅه کوي، څو د طبقاتي ازادۍ آرمان د هېرېدو کندې ته وغورځوي، د لینینیزم اصولو ته د بېرته ورګرځېدو او د تشکیلاتي لیکو د لا ټینګښت اړتیا تر بل هر وخت ډېره احساسېږي.
د افغانستان ټولنه د څو لسیزو په اوږدو کې د امپریالیزم د جنایتکارانه مداخلو او د تورې ارتجاع د ناوړه واکمنۍ مستقیم قرباني پاتې شوې ده. زبېښاکګرو قدرتونو، د سرچینو د لوټلو، د جیوپولیتیک موقعیت د تثبیت او د مترقي غورځنګونو د ځپلو په موخه، په دې خاوره کې د تفرقې، جوړښتي فقر او ناپوهۍ تخمونه وشیندل. د افغانستان د شرایطو مشخص تحلیل ښيي چې تر هغو چې موجودې استثماري اړیکې، د ظلم طبقاتي ریښې او امپریالیستي مداخلې افشا او له منځه یووړل نه شي، هېڅ سطحي او اصلاحطلبانه لاره به د ولسونو د ژغورنې توان ونه لري. د افغانستان د زیارابستونکو، بزګرانو او روښانفکره وګړو ازادي یوازې د پرلهپسې، سازمانیافته مبارزې او د ټولو مترقي ځواکونو د هر اړخیز یووالي له لارې شونې ده.
د تاریخ په دې له خطرونو ډک پړاو کې، د ژمنو سیاسي کادرونو او فعالانو دروند مسؤلیت یوازې په ژبنیو افشاګریو کې نه خلاصه کېږي؛ بلکې د شعور سازمانول، د فرهنګي او خپرندویو سنګرونو پراخول او د تیورۍ په مادي ځواک بدلول دي، څو د ولسونو په منځ کې ریښې وغځوي. د اصولي دریځونو تنظیم او خپرول، د غورځنګ د تاریخي اسنادو ساتنه، او د ځوانانو او زحمتکښانو د سیاسي پوهې د لوړولو لپاره د زمینې برابرول، د ګوندي ژوند هغه حیاتي رګونه دي چې مبارزه له یوه لنډمهالي اقدام څخه په یوه پایدار او نه ماتېدونکي بهیر بدلوي.
که څه هم د طبقاتي مبارزې لاره له درنو لوړو ژورو او تاریخي ټکرونو ډکه ده، خو د تاریخ قانونمندي د ظالمانه مناسباتو بطلان او د زحمتکښانو د وروستۍ بریا پر لور د تاریخي بهیر تمایل څرګندوي. د استثمار، ملي او طبقاتي ستم او ارتجاعي توراندۍ پر وړاندې د مبارزې بیرغ به تر هغو پر ځمکه ونه لوېږي، څو شعوري او هوډمن ملګري په ډګر کې حاضر وي.
ژوندی دې وي ملگریز او شعوري پیوستون!
نسکور دې شي امپریالیزم او ارتجاع!
مخ پر وړاندې د شعور، سازمانیابۍ او ازادۍ پر لور،!