«امپریالیزم د پانګوالۍ تر ټولو لوړه مرحله ده؛ هغه مرحله چې په هغې کې انحصارونو او مالي پانګې د نړۍ پر ټول اقتصادي ژوند خپل بشپړ تسلط ټینګ کړی دی.»
— ولادیمیر ایلیچ لینین
په نننۍ نړۍ کې، په پرمختلونکو هیوادونو کې د نوې راپورته شوې بورژوازۍ د تبلیغاتو ماشین، د تېلو د صادروونکو هېوادونو له سازمان (OPEC) څخه د یو شکستنه منونکي او «ضد امپریالیستي» ځواک انځور وړاندې کوي. رسمي رسنۍ د ۱۹۷۰مې لسیزې د تېلو تحریمونه د امپریالیستي لوېدیځ په وړاندې د درېیمې نړۍ د مقاومت نښه بولي او اوپک د سویل هېوادونو د ملي شتمنیو د ساتنې د پناه ځای په توګه معرفي کوي.
خو د یوه مارکسیست-لینینیست لپاره، اقتصادي حقیقت په تشو پښتنو او ناسیونالیستي شعارونو نه پټېږي. وخت رارسېدلی دی چې د دې تېلخورونکي کارټل له مخ څخه نقاب لرې کړو او د نړیوال امپریالیزم په شطرنج کې د هغه واقعی ماهیت افشا کړو: اوپک نه یوازې یو ضد امپریالیستي سنګر نه دی، بلکې په خپله د نړیوالې پانګوالۍ د ټینګښت یو له اساسي ستونو او د مرتجع الیګارشیو په لاس کې د مالي پانګې د جمع کولو وسیله ده.
۱. د انحصار مرکزیت او د مالي پانګې خادمان
لینین په خپله تلپاتې اثر «امپریالیزم د پانګوالۍ تر ټولو لوړه مرحله» کې وښودله چې پانګوالي په امپریالیستي مرحله کې له «ازادې سیالۍ» څخه تېرېږي او «د انحصارونو حاکمیت» ته رسېږي.
اوپک په دقیق ډول د انرژۍ په برخه کې د همدې انحصاري بهیر مجسم بیلګه ده. په ۱۹۶۰ کال کې د دې کارټل جوړېدل د پانګوالو تولیدي اړیکو د ویجاړولو لپاره نه، بلکې د تېلو حاکمانو او څو مليتي شرکتونو په ګټه د بازار د تنظیمولو لپاره وو. اوپک د عرضې په مصنوعي کنټرول سره د تېلو قیمت په داسې کچه ساتي چې د ځمکې د نه بدلیدونکو سرچینو څخه ترلاسه شوې «فوق العاده ګټه» (Super-profit)، د کارګرې طبقې جیب ته د تلو پر ځای، په مستقیم ډول د دولتي بورژوازۍ او موروثي رژیمونو جیبونو ته تویه شي.
دا ډالر چې په «پټرودالر» مشهور شول، چېرته ځي؟
دا پیسې د وال سټریټ، لندن او فرانکفورټ بانکونو ته زوړندېږي څو د مالي امپریالیزم څرخ ته سونتوکي ورسوي. د مظلومو ملتونو ملي شتمني د پټرودالرو له لارې بېرته د امپریالیزم مرکز ته ستنېږي څو په زغم ناپذیرو پورونو، د ډله ییزې وژنې په وسلو او په لوېدیځ کې په طفیلي پانګونو بدلې شي.
۲. د «ملي خپلواکۍ» توهم او له امپریالیزم سره غاړه غړۍ کېدل
بورژوا اصلاح غوښتونکي ادعا کوي چې اوپک واک د لوېدیځو انحصارونو (لکه د تېلو اووه خویندې) له غېږې بهر کړی دی. دا یوه تاريخي مغلطه ده!
هغه څه چې په حقیقت کې پېښ شول، په امپریالیستي سیسټم کې د درېیمې نړۍ د تېلي الیګارشیو جذبېدل وو. د اوپک غړو هېوادونو تولیدي اړیکې بدلې نه کړې؛ هغوی یوازې د کارګر ځواک په استثمار او د طبیعي سرچینو په لوټلو کې خپله برخه زیاته کړه. نن ورځ، د اوپک غړي رژیمونه تر بل هر وخت زیات د لوېدیځ او ختیځ امپریالیزم په ټیکنالوژۍ، مالي بازارونو او پوځي-امنیتی ملاتړ پورې تړلي دي.
کومه خپلواکي؟ کله چې د اوپک تېل د امپریالیستي وژونکو وسلو سره تبادله کېږي څو په منځني ختیځ او افریقا کې د خلکو پاڅونونه وځپل شي!
کوم ضد امپریالیزم؟ کله چې د اوپک د غړو هېوادونو ټول اقتصادي جوړښت د نیویارک او لندن په بورسونو کې د ټاکل شویو نړیوالو نرخونو پورې تړلی دی!
۳. اصلي قربانیان: نړیواله کارګره طبقه او د تېلو پرولتاریا
په دې ناپاکه لوبه کې څوک تاوان ورکوي؟
1. د صادروونکو هېوادونو پرولتاریا: د اوپک په غړو هېوادونو کې د تېلو صنعت کارګران او تولیدي ځواکونه تر ټولو سخت استثماري شرایط زغمي. هغوی د اتحادیو د جوړولو او اعتصاب له حق پرته، په خورا لوړه تودوخه کې ثروت تولیدوي، خو په خپله په بې وزلۍ، انفلاسیون او اقتصادي بې ثباتۍ کې ډوب دي. له تېلو ترلاسه شوې عایدات د ځپلو دستگاه د پړسولو او د طبقاني واټن د زیاتولو لپاره لګول کېږي.
2. د درېیمې نړۍ او نړیوال سویل کارګره طبقه: په پرمختلونکې نړۍ کې هغه هېوادونه چې تېل نه لري، د اوپک او امپریالیزم د سازش اصلي قربانیان دي. د تېلو د بیو ناڅاپي لوړېدل چې د اوپک له خوا مهندسي کېږي، په اسیا، افریقا او لاتینه امریکا کې د پورونو بحران، انفلاسیون او لوږه نه زغمونکې کوي.
۴. د انرژی لېږد؛ د سبزې پانګوالۍ نوې ډرامه
نن ورځ، د اقلیمي بحران په عصر کې، اوپک د لوېدیځ له تېلي غولانو (Big Oil) سره یوځای د «پایښت لرونکي پراختیا» او «د انرژۍ لېږد» تر عنوان لاندې نوې لوبه پیل کړې ده. دا دواړه ظاهراً سیالان دي، خو په حقیقت کې د یوې سکې دوه مخونه دي.
انحصاري پانګوالي هڅه کوي چې خپل جوړ شوی چاپیریالي بحران هم د ګټې وټې په وسیله بدل کړي. اوپک د انرژۍ د لګښتونو په کنټرول سره هڅه کوي خپله رنټي ګټه تر وروستي څاڅکي پورې نغده کړي، په داسې حال کې چې د ټولې نړۍ کارګره طبقه باید د چاپیریال د ککړتیا او اقلیمي بحرانونو بیه پرې کړي.
پایله: لاره څه ده؟
مارکسیزم-لینینیزم موږ ته یادوي چې د پانګوالو اړیکو په اټکل کې هېڅ مليګرايانه یا اصلاح غوښتونکې لاره شتون نه لري. اوپک یوه رزګاره کونکي وسیله نه، بلکې یو بورژوایي–امپریالیستي کارټل دی چې ژوند یې د کارګر ځواک په دوامداره استثمار او اقتصادي پیوستون پورې تړلی دی.
د اوپک او د هغې د امپریالیستي بادارانو ځواب یوازې له یوې لارې تېرېږي:
ریښتینی ملي کول او کارګري کنټرول: طبیعي شتمنۍ او د انرژۍ صنایع باید د مرتجع دولتونو او شخصي کارټلونو له منګولو بهر شي او د کارګري شوراګانو تر مستقیم کنټرول لاندې راشي.
انټرناسیونالیستي پیوستون: د تېلو د صادروونکو هېوادونو د کارګرې طبقې او د نړۍ د نورو استثمار شویو پرګنو ترمنځ د پانګوالو اړیکو د بشپړ له منځه وړلو لپاره پیوستون.
مرکزي او سوسیالیستي پلان جوړونه: د انرژۍ له سرچینو څخه ګټه اخیستنه نه د مالي پانګې د جمع کولو لپاره، بلکې د انساني اړتیاوو د پوره کولو او د ځمکې د کرې د ساتنې لپاره.
مرګ پر امپریالیزم او د هغې پر شرکتی–دولتي خادمانو!
وړاندې د کارګرې طبقې د انټرناسیونالیستي پیوستون په لور!