د ګوندي تشکیلاتو جوړښت او زموږ په ګران هېواد افغانستان کې د انقلابي بدلونونو اړتیا Published: 2026-10-09 Author / editor: فاروق احمدی سریزه: له ځواکونو د تیت‌وپرک حالت څخه تر شعوري سازمان‌یابۍ پورې افغانستان نن د خپل معاصر تاریخ له تر ټولو ستونزمنو پړاوونو څخه په یوه کې قرار لري. پراخه بېوزلي، بېکاري، له زده‌کړو محرومیت، ټولنیز نابرابري، اقتصادي وابستګي، جبري کډوالي، د مدني او سیاسي آزادیو ځپل او د ښځو له بنسټیزو حقونو څخه سیستماتیک محرومول، د میلیونونو انسانانو ژوند له ژورو ستونزو سره مخ کړی دی. په داسې شرایطو کې اساسي پوښتنه دا نه ده چې آیا افغانه ټولنه بدلون ته اړتیا لري که نه؛ بنسټیزه پوښتنه دا ده چې دا بدلون څنګه، د کومو ټولنیزو ځواکونو په مټ، د کومې سیاسي شعور پر بنسټ او د کوم ډول شعوري سازمان‌یابۍ له لارې تحقق موندلی شي؟ د ټولنیزو خوځښتونو تاریخي تجربو ښودلې ده چې یوازې نارضایتي انقلاب نه رامنځته کوي. ټولنیزه غوسه، که څه هم د اعتراض محرکه ځواک کېدای شي، خو د ظلم د ریښو له پېژندنې، د روښانه موخو له ټاکلو، د ځواکونو له سازمان‌دهۍ او له یوه واقعي پروګرام پرته ښايي تیت‌وپرکه پاتې شي؛ یا ان په داسې لوري کې وکارول شي چې هماغه ظالمانه مناسبات بېرته تولید کړي چې د له منځه وړلو لپاره یې مبارزه کېږي. له همدې امله، د هغو ځواکونو لپاره چې د ټولنیزو، اقتصادي او سیاسي مناسباتو د بنسټیز بدلون غوښتونکي دي، ګوندي تشکیلات ټاکونکی اهمیت لري. هغه سیاسي ګوند چې روښانه نړۍ‌لید، سنجول شوی پروګرام، مسؤل تشکیلاتي جوړښت او له خلکو سره ټینګې اړیکې ولري، کولای شي د شعور او عمل، د تیت‌وپرکو غوښتنو او ګډو موخو، او د لنډمهالو اعتراضونو او دوامدارې مبارزې ترمنځ اړیکه ټینګه کړي. د افغانستان د مترقي او انقلابي ځواکونو لپاره د ګوندي تشکیلاتو د اړتیا درک یوازې یوه تشریفاتي بحث نه دی؛ بلکې د ټولنې د عیني شرایطو د پېژندنې او د هېواد د راتلونکي پر وړاندې د تاریخي مسؤلیت یوه مهمه برخه ده. ۱. ګوندي تشکیلات څه دي او ولې ورته اړتیا ده؟ ګوندي تشکیلات یوازې د همفکره کسانو یوه ټولګه، یو سیاسي نوم، یوه نښان، په ټولنیزو رسنیو کې یوه پاڼه یا د فعالانو یوه ډله نه ده. سیاسي تشکیلات د هغو انسانانو شعوري سازمان‌یابي ده چې د ګډو اصولو، موخو او پروګرام پر بنسټ د مشخصو ټولنیزو او سیاسي بدلونونو لپاره فعالیت کوي. یو سیاسي ګوند هغه مهال په رښتینې مانا تشکیلاتي بڼه خپلوي چې روښانه نړۍ‌لید او پروګرام، مشخص اساسنامه او اصول، د مسؤلیتونو وېش، د حساب‌ورکونې میکانېزمونه، د سیاسي زده‌کړې سیستم، د پرېکړو د نیولو لارې او د خپلو فعالیتونو د ارزونې تګلارې ولري. داسې ګوند باید وکولای شي خپلې تجربې وڅېړي، له تېروتنو زده‌کړه وکړي، نوي کادرونه وروزي او د ټولنې او خپلو غړو پر وړاندې مسؤلیت ومني. د تشکیلاتو اړتیا له یوه بنسټیز حقیقت څخه سرچینه اخلي: د ټولنې جوړښتي ستونزې یوازې د انفرادي هڅو او تیت‌وپرکو فعالیتونو له لارې نه شي حل کېدای. کله چې بېوزلي، بېکاري او نابرابري د اقتصادي جوړښتونو او د قدرت د مناسباتو تر اغېز لاندې وي، د دغو ستونزو پر وړاندې دوامداره مبارزه هم جوړښتي تحلیل، ټولنیزې همکارۍ او هدفمندې سازمان‌یابۍ ته اړتیا لري. یو باخبره فرد کولای شي یو حقیقت بیان کړي؛ خو یو شعوري او مسؤل تشکیلات کولای شي دغه حقیقت د عامه بحث، سیاسي پروګرام، ټولیزې زده‌کړې او همغږو فعالیتونو موضوع وګرځوي. یو فرد ښايي د بدلون څرک بل کړي، خو د هغه د دوام لپاره داسې ځواک ته اړتیا ده چې ساتنه یې وکړي، پراخ یې کړي او د ستونزو پر وړاندې یې ژوندی وساتي. سره له دې، تشکیلات په خپله د پرمختګ ضمانت نه شي کېدای. هغه سازمان چې له خلکو څخه واټن واخلي، د نیوکې پر وړاندې ځان وتړي، د شخصیت‌پرستۍ ښکار شي یا خپلې تشکیلاتي ګټې د ټولنې تر ګټو لوړې وګڼي، ښايي د ازادۍ د ځواک پر ځای د بدلون پر وړاندې خنډ وګرځي. نو مسئله یوازې د تشکیلاتو جوړول نه دي؛ اصلي دنده د داسې شعوري، حساب‌ورکوونکي، ولس‌پال، منظم او د ځان د سمون وړ تشکیلاتو رامنځته کول دي. ۲. له طبقاتي شعور څخه تر سیاسي سازمان‌یابۍ پورې په مارکسیستي اند کې د ټولنې پېژندنه د ژوند د مادي شرایطو، د تولید د طریقې، د شتمنۍ د وېش او د ټولنیزو طبقو ترمنځ د مناسباتو له څېړنې پرته بشپړه نه ده. مارکس او انګلس وښودله چې ټولنیز تضادونه باید د تاریخي شرایطو او واقعي ټولنیزو مناسباتو په چوکاټ کې وڅېړل شي، نه یوازې د شعارونو، فردي نیتونو یا اخلاقي قضاوتونو له مخې. له دې لیدلوري، بېوزلي تل د افرادو د سستۍ پایله نه شي ګڼل کېدای؛ بېکاري یوازې خلکو ته د ډېر کار کولو په سپارښتنه نه شي توضیح کېدای؛ او نابرابري یوازې د مهربانۍ په بلنه له منځه نه ځي. د دغو پدیدو د پېژندنې لپاره باید د اقتصاد جوړښت، د سرچینو مالکیت او وېش، د قدرت مناسبات، ښوونیز فرصتونه او د کار شرایط هم وڅېړل شي. طبقاتي شعور هغه مهال وده کوي چې انسانان په پراخ ټولنیز جوړښت کې خپل اقتصادي او ټولنیز موقعیت وپېژني، درک کړي چې د دوی د ډېرو ستونزو ریښې ګډې دي، او دې پایلې ته ورسېږي چې د خپلو شرایطو د دوامدار بدلون لپاره همکارۍ او ټولیز عمل ته اړتیا ده. خو طبقاتي شعور باید د څو نظري اصطلاحاتو په یادولو یا د تاریخي شخصیتونو د نومونو په تکرار پورې محدود نه شي. رښتینی شعور د عیني شرایطو د تحلیل، د اصلي تضادونو د پېژندنې، د ټولنیزو ځواکونو د درک، د امکاناتو او محدودیتونو د ارزونې او د اغېزمنو او مسؤلانه لارو د ټاکلو وړتیا ده. ګوندي تشکیلات کولای شي د نظري اثارو د مطالعې، ازاد بحث، د ټولنې د واقعي ستونزو د څېړنې، سیاسي زده‌کړې، د تاریخي تجربو د تحلیل او د نظري پوهې د عملي پروګرامونو او سنجول شوي عمل په بڼه د وړاندې کولو له لارې د داسې شعور د پراختیا زمینه برابره کړي. په دې بهیر کې نظریه او عمل له یو بل څخه نه جلا کېږي. له واقعیت څخه جلا نظریه ښايي د انتزاعي مفاهیمو پر ټولګه بدله شي؛ او له نظري پوهې پرته عمل هم د بې‌ځایه بیړې، د تېروتنو د تکرار او ناپخو پرېکړو په دام کې لوېدای شي. د سیاسي تشکیلاتو دنده د دغو دوو ډګرونو ترمنځ د ژوندۍ اړیکې رامنځته کول دي. ۳. د سیاسي سازمان‌یابۍ په اړه د لینن درسونه ولادیمیر ایلیچ لینن په خپلو اثارو کې، په ځانګړي ډول د انقلابي ګوند په اړه بحثونو کې، د سیاسي سازمان‌یابۍ، د کادرونو د روزنې او د سیاسي مبارزې له نظري پوهې سره د تړاو اهمیت برجسته کړ. د هغه له نظره، د اوږدمهالو موخو لپاره دوامداره ټولنیزه مبارزه داسې سازمان ته اړتیا لري چې تجربې راټولې او وارزوي، سیاسي شعور پراخ کړي او د ګډو موخو لرونکو ځواکونو فعالیتونه همغږي کړي. خو د لینن له تجربې څخه د درس اخیستلو لپاره د هغه د وخت د تاریخي او ټولنیزو شرایطو انتقادي څېړنه اړینه ده. هېڅ تشکیلاتي الګو له ځانګړو شرایطو پرته له یوې ټولنې څخه بلې ته په میخانیکي ډول نه شي لېږدول کېدای. د نن ورځې افغانستان د اقتصاد د جوړښت، ټولنیز ترکیب، قومي او ژبنیو مناسباتو، کلتوري شرایطو، د ښځو د وضعیت او سیاسي محدودیتونو له پلوه د شلمې پېړۍ له لومړیو کلونو د روسیې سره د پام وړ توپیرونه لري. له همدې امله، د افغانستان د مارکسیست ـ لیننیست ځواکونو دنده د تېر وخت میخانیکي تقلید نه دی؛ بلکې د نظري اصولو پېژندنه، د تاریخي تجربو څېړنه او د هغو خلاقانه تطبیق د هېواد له واقعیتونو سره دی. انقلابي تشکیلات باید له یوې خوا انسجام، حساب‌ورکونه او د ګډ عمل وړتیا ولري، او له بلې خوا نظري بحث، رغنده نیوکه، د تېروتنو څېړنه او د پرېکړو د اصلاح زمینه برابره کړي. تشکیلاتي نظم هغه مهال ارزښت لري چې د ګډو پرېکړو په مسؤلانه پلي کولو او د ګډو موخو په پرمخ وړلو کې مرسته وکړي؛ نه هغه مهال چې د خپلواک فکر د ځپلو یا د مستدل اختلاف د مخنیوي وسیله وګرځي. هغه ګوند چې له نیوکې وېرېږي، ژر یا وروسته د واقعیت د پېژندلو وړتیا له لاسه ورکوي. هغه ګوند چې خپلې تېروتنې پټوي، د ځان د اصلاح فرصتونه له لاسه ورکوي. او هغه ګوند چې غړي یې یوازې د شعارونو تکرار ته محدودوي، د شعوري او نوښتګرو کادرونو پر ځای تابع او بې‌ابتکاره پیروان روزي. له همدې امله، انقلابي سازمان‌یابي باید له انتقادي تفکر، دوامدارې زده‌کړې او ټولیز مسؤلیت سره مل وي. ۴. ولې افغانستان شعوري او مسؤل سیاسي تشکیلاتو ته اړتیا لري؟ د افغانستان شرایط د سیاسي سازمان‌یابۍ اړتیا لا څرګندوي، خو په عین وخت کې یې پر وړاندې جدي خنډونه هم شته. لومړی، د هېواد اقتصادي جوړښت له بېوزلۍ، بېکارۍ، وابستګۍ او محدودو تولیدي فرصتونو سره مخ دی. د خلکو لویې برخې د ژوند د لومړنیو اړتیاوو د پوره کولو لپاره مبارزه کوي او ګڼ ځوانان خپل راتلونکی په کډوالۍ کې لټوي. دغه وضعیت د اقتصاد علمي تحلیل، د تولید او شتمنۍ د وېش د مناسباتو څېړنه او د زحمتکښو خلکو له واقعي غوښتنو څخه د سرچینه اخیستونکو پروګرامونو جوړول غواړي. دویم، سیاسي او مدني محدودیتونو د ازاد فعالیت، سیاسي ګډون او د خپلواکو بنسټونو د رامنځته کېدو فرصتونه په جدي ډول کم کړي دي. په داسې شرایطو کې، سیاسي ځواکونه باید بنسټیز بشري حقونه، د فکر ازادي، د تشکل حق او د خلکو شعوري ګډون د خپلو پروګرامونو په مرکز کې ځای کړي. درېیم، له زده‌کړو، کار او ټولنیز او سیاسي ګډون څخه د ښځو او نجونو محرومول د ټولنې د بشري وړتیاوو یوه لویه برخه محدودوي. د افغانستان د پرمختګ هېڅ پروګرام نه شي کولای دا مسئله ثانوي وګڼي. د ښځو ازادي او برابري د ټولنیزې رهایی له هر جدي بهیر سره نه بېلېدونکې اړیکه لري. څلورم، د افغانستان ژبنی، قومي، کلتوري او ټولنیز تنوع ایجابوي چې سیاسي ځواکونه د دې تنوع په ژور درک سره فعالیت وکړي. بېوزلي، محرومیت او بې‌عدالتي باید هېڅکله د قومي او ژبني دښمنۍ د پارولو لپاره پلمه ونه ګرځول شي. مترقي تشکیلات باید د ټولو وګړو پر برابرو حقونو، د خلکو پر خپله خوښه پیوستون او د ظالمانه مناسباتو پر وړاندې پر ګډې مبارزې ټینګار وکړي. پنځم، د افغانستان د معاصر تاریخ ترخې تجربې ښيي چې د عادلانه ټولنې د جوړولو لپاره یوازې اعلان شوې ارادې بسنه نه کوي. هر سیاسي جریان باید د خپلو اعلان شویو موخو او عملي لارو ترمنځ روښانه اړیکه رامنځته کړي او د خپلو پرېکړو د پایلو مسؤلیت ومني. د تېر وخت انتقادي ارزونه د رهایی‌بخښوونکو ارمانونو ردول نه دي، بلکې د تېروتنو د تکرار د مخنیوي لپاره یو اړین شرط دی. په داسې شرایطو کې، ګوندي تشکیلات هغه مهال رغنده رول لوبولای شي چې د میخانیکي تقلید پر ځای د ټولنې دقیق درک ته مخه کړي، د مسؤلانه چلند له لارې د خلکو باور ترلاسه کړي او لوی ارمانونه د خلکو له ورځنیو اړتیاوو سره وتړي. ۵. ګوند او خلک؛ هغه اړیکه چې باید په عمل کې جوړه شي په سیاسي فعالیت کې یوه جدي تېروتنه دا ده چې یو ګوند یوازې د خپل انقلابي نوم یا رادیکال پروګرام له امله ځان په اتومات ډول د ټولو خلکو استازی وګڼي. سیاسي استازیتوب یوازې په ادعا نه ترلاسه کېږي؛ بلکې د ټولنې د اړتیاوو درک، له خلکو سره مسؤلانه اړیکې، د هغوی د غږ اورېدل او د هغوی د غوښتنو پر وړاندې حساب‌ورکونه غواړي. انقلابي ګوند باید له خلکو زده‌کړه وکړي او په عین وخت کې د ټولنیز او سیاسي شعور د پراختیا لپاره هڅې وکړي. دا اړیکه یو اړخیزه نه ده. خلک یوازې د یوې تشکیلاتي ډلې د ویناوو او اعلامیو اورېدونکي نه دي؛ هغوی تجربه، عملي پوهه او ټولنیزې وړتیاوې لري او باید د غوښتنو، پروګرامونو او سیاسي لوري په ټاکلو کې ونډه ولري. که ګوند د کارګرانو، بزګرانو، ښوونکو، کارکوونکو، ښځو، ځوانانو، بېکارانو او نورو ټولنیزو ډلو له واقعي ژوند څخه واټن واخلي، تحلیل یې ښايي د ټولنې نیمګړی انځور وړاندې کړي. که د اورېدو پر ځای یوازې امرونه صادر کړي، له خلکو سره یې اړیکې کمزورې کېږي. او که د خلکو له نیوکې څخه وتښتي، په تدریج سره د خپلو تېروتنو د پېژندلو وړتیا له لاسه ورکوي. له همدې امله، له خلکو سره د ګوند اړیکه باید پر متقابل باور، رښتینولۍ، درناوي، خبرو اترو او شعوري ګډون ولاړه وي. ګوند باید روښانه کړي چې د کومو ستونزو د حل هڅه کوي، کومې لارې چارې وړاندیزوي، د دغو لارو سرچینې او محدودیتونه څه دي او د فعالیتونو پایلې څنګه ارزول کېدای شي. موخه دا نه ده چې د یوې تشکیلاتي ډلې اراده د ټولنې د ارادې ځای ونیسي؛ موخه دا ده چې د یوه شعوري او سازمان‌یافته ټولنیز ځواک په رامنځته کېدو کې مرسته وشي، څو خلک د خپل راتلونکي په ټاکلو کې ونډه ولري. ۶. انقلابي تشکیلات باید څنګه جوړ شي؟ د یوه پایدار سیاسي سازمان جوړول یوازې له تودو شعارونو څخه ډېر څه غواړي. پلان‌جوړونه، زده‌کړه، د مسؤلیتونو وېش، منظمه ارزونه او د فکري او عملي وړتیاوو وده ورته اړینه ده. لومړی: روښانه نړۍ‌لید او پروګرام. د ګوند غړي باید پوه شي چې سازمان د کومو موخو لپاره فعالیت کوي، د ټولنې په اړه یې تحلیل څه دی، کوم ټولنیز ځواکونه څېړي او کوم بدلونونه غواړي. پروګرام باید روښانه، د بحث وړ او د هېواد له واقعي شرایطو سره برابر وي. دویم: سیاسي او نظري زده‌کړه. د مارکس، انګلس، لینن او نورو متفکرانو د اثارو مطالعه، د افغانستان د تاریخ څېړنه، د سیاسي اقتصاد پېژندنه او د نړۍ د کارګري او ازادي‌غوښتونکو خوځښتونو له تجربو زده‌کړه باید د تشکیلاتي فعالیت مهمه برخه وي. مطالعه باید د نقل‌قولونو په یادولو محدوده نه شي؛ موخه یې باید د تحلیل او انتقادي ارزونې د وړتیا پیاوړتیا وي. درېیم: له حساب‌ورکونې سره مل تشکیلاتي نظم. تشکیلات همغږۍ او ګډو پرېکړو ته ژمنتیا غواړي؛ خو نظم چې حساب‌ورکونه ونه لري، په ړانده اطاعت بدلېدای شي. د هر غړي او مسؤل دندې باید روښانه وي او پرېکړې باید تر ممکنه حده د شفافو او ارزول کېدونکو کړنلارو له مخې وشي. څلورم: له فردپالنې او شخصیت‌پرستۍ سره مبارزه. هېڅ فرد باید د تشکیلاتو له اصولو، موخو او ټولیزو مسؤلیتونو څخه لوړ ونه ګڼل شي. د تجربې او فردي وړتیا درناوی اړین دی؛ خو د پوښتنې، نیوکې او د مسؤلیتونو د بدلون فرهنګ هم د تشکیلاتو د روغتیا لپاره مهم دی. پنځم: د ټولنې له واقعي ستونزو سره اړیکه. تشکیلات باید له هغو بحثونو څخه ورهاخوا لاړ شي چې یوازې پر داخلي چارو متمرکز وي او د خلکو ژوند جوړوونکو مسئلو ته پام وکړي: زده‌کړه، کار، روغتیا، بېوزلي، د ښځو حقونه، مدني ازادۍ، چاپېریال، ټولنیز عدالت او د افغانستان اقتصادي راتلونکی. شپږم: شفافیت او د فساد پر وړاندې مبارزه. هغه ګوند چې د عادلانه ټولنې غوښتنه کوي، باید په خپلو داخلي چارو کې هم شفافیت، امانت‌داري او حساب‌ورکونه مراعات کړي. د شعارونو او عملي چلند ترمنځ واټن د غړو او خلکو باور له منځه وړي. اووم: د وړ کادرونو روزنه. هغه تشکیلات چې پر څو مشهورو څېرو متکي وي، د اختلافونو، د افرادو د نشتون او داخلي بحرانونو پر وړاندې زیان‌من وي. د نویو غړو روزنه، د تجربو لېږد او د غړو د فکري او عملي ودې لپاره د فرصتونو برابرول د سازمان د دوام او پایدارتیا اساسي شرطونه دي. اتم: انتقادي ارزونه او دوامداره اصلاح. هر فعالیت باید د خپلو موخو، امکاناتو او پایلو له مخې وارزول شي. تېروتنې باید د ټولیزې زده‌کړې فرصت وګرځي، نه د داخلي غچ اخیستنې وسیله. د خپل مسیر د اصلاح وړتیا کمزوري نه ده؛ بلکې د سیاسي بلوغ نښه ده. دغه اصول هغه مهال معنا پیدا کوي چې له اسنادو او شعارونو څخه د تشکیلاتو د غړو ورځني چلند او د سازمان د ادارې عملي طریقو ته انتقال شي. ۷. ځوانان؛ د ټولنیز بدلون شعوري ځواک د افغانستان ځوانان له سترو ستونزو سره مخ دي: بېکاري، محدود ښوونیز فرصتونه، اقتصادي ناامني، کډوالي او نامعلوم راتلونکی. په عین وخت کې، ځوانان کولای شي د پوهې په پراختیا، د ټولنیزو تجربو ترمنځ د اړیکو په جوړولو، د ناعادلانه مناسباتو په نقد او د مثبت بدلون په پرمختګ کې مهم رول ولوبوي. خو یوازې ځواني د انقلابي شعور ضمانت نه دی. د ځوانۍ انرژي او لېوالتیا هغه مهال په اغېزمن ټولنیز ځواک بدلېږي چې له پوهې، له تجربو څخه له زده‌کړې، مسؤلیت‌منلو، انتقادي تفکر او د واقعیت له درک سره وتړل شي. ګوندي تشکیلات باید د ځوانانو د فکري او سیاسي ودې لپاره زمینه برابره کړي؛ هغوی ته د پوښتنې، مطالعې، بحث، په پرېکړو کې د ګډون او د مسؤلیت منلو فرصت ورکړي. ځوانان باید یوازې د هغو پروګرامونو د پلي کولو ځواک نه وي چې نورو پرېکړه کړې ده؛ بلکې باید وکولای شي د تشکیلاتو او ټولنې د راتلونکي په جوړولو کې په شعوري، نوښتګر او مسؤلانه ډول ونډه واخلي. د نسلونو ترمنځ اړیکه هم مهمه ده. د پخوانیو نسلونو تجربه، که له تاریخي نقد او مسؤلانه لېږد سره مل وي، ارزښتناکه پانګه کېدای شي؛ خو تجربه چې له نقد پرته پاتې شي، د زړو او فرسوده الګوګانو د تکرار لامل ګرځېدای شي. ځوان نسل هم د تاریخ په زده‌کړې او د نویو واقعیتونو پر وړاندې د پرانیستي ذهن په ساتلو سره نوي افقونه پرانیستلای شي. ۸. د ښځو د رهایی او ټولنیز عدالت لپاره سازمان‌یابي په افغانستان کې د انقلابي بدلون په اړه هېڅ بحث د ښځو د وضعیت له څېړنې پرته بشپړ نه دی. له زده‌کړو، کار او ټولنیز او سیاسي ګډون څخه د ښځو او نجونو محرومول یوازې د یوې ټولنیزې ډلې مسئله نه ده؛ بلکې د ټولې ټولنې د انساني وړتیاوو، خپلواکۍ او راتلونکي محدودول دي. هغه تشکیلات چې د ټولنیز عدالت ادعا کوي، باید د ښځو او نارینه‌وو د حقوقي او ټولنیزې برابرۍ دفاع وکړي او دغه اصل په خپل جوړښت او عملي فعالیت کې هم څرګند کړي. د ښځو ګډون باید په سمبولیک حضور یا محدودو تشکیلاتي دندو پورې محدود نه شي. ښځې باید زده‌کړې، پرېکړه‌نیونې، مشرتابه او د سیاسي لوري په ټاکلو کې د واقعي ګډون فرصتونه ولري. ټولنیز عدالت د کارګرانو، بزګرانو، کارکوونکو، ښوونکو، ټیټ عاید لرونکو کورنیو او هغو خلکو د شرایطو پاملرنه هم غواړي چې له اقتصادي او ټولنیزو فرصتونو محروم پاتې شوي دي. سیاسي تشکیلات باید د دغو ډلو مشخصې غوښتنې د جوړښتي بدلون له پراخ لیدلوري سره وتړلای شي. ټولنیزه رهایی یوازې د برابرۍ په اړه د ویناوو له لارې نه ترلاسه کېږي؛ بلکې د ژوند په واقعي شرایطو کې بدلون، د فرصتونو پراختیا، د تبعیض له منځه وړل او د داسې ټولنیزو مناسباتو جوړول غواړي چې انسانان وکولای شي خپلې وړتیاوې وکاروي. ۹. انقلابي یووالی؛ نه د فکر یو شانوالی، بلکې شعوري ګډ هدف تشکیلاتي یووالی د ګډ فعالیت لپاره بنسټیز اهمیت لري؛ خو باید له مطلق فکري یو شان‌والي سره ګډ نه شي. د یوه ګوند غړي ښايي د ځینو مسئلو په تحلیل، د پروګرامونو په لومړیتوبونو یا د پلي کولو په طریقو کې اختلاف ولري. اختلاف په خپله د تشکیلاتو د پاشل کېدو نښه نه ده؛ له اختلاف سره د چلند طریقه ده چې سازمان پیاوړی یا کمزوری کوي. پایدار یووالی پر ګډو اصولو، روښانه موخو، مسؤلانه خبرو اترو او عادلانه پرېکړه‌نیونکو میکانېزمونو ولاړ وي. مستدل اختلافونه باید د مطرح کېدو او څېړنې فرصت ولري، او ګډې پرېکړې باید د مشخصو کړنلارو له لارې وشي. له ډله‌ییزې تنګ‌نظري، شخصي سیالیو او متقابل تخریب سره مبارزه هم د تشکیلاتو د روغتیا لپاره اړینه ده. نیوکه باید پر اندونو، پروګرامونو، پرېکړو او کړنو متمرکزه وي، نه دا چې د اشخاصو سپکاوي یا د بې‌ثبوته انګېزو د نسبت ورکولو بڼه خپله کړي. د افغانستان د مترقي ځواکونو لپاره، د ټولنیز عدالت، د وګړو د برابرۍ او د ظلم پر وړاندې د مخالفت پر بنسټ پیوستون کولای شي د بېلابېلو شالیدونو او تجربو لرونکو انسانانو ترمنځ د همکارۍ زمینه برابره کړي. دا ډول پیوستون هغه مهال پایدار پاتې کېدای شي چې پر متقابل درناوي او روښانه موخو ولاړ وي. ۱۰. له تشکیلاتو څخه تر ټولنیز بدلون پورې؛ د ارمان او واقعیت اړیکه ګوندي تشکیلات وروستی هدف نه دی؛ بلکې د ټولنیزو موخو د ترلاسه کولو لپاره د فکر، همکارۍ او سیاسي فعالیت د سازمان‌دهۍ وسیله ده. که یو سازمان د خپل نوم، نښان، مقامونو یا رسنیز حضور پر ساتلو متمرکز شي، له خپل سیاسي رسالت څخه به واټن واخلي. د یوه ګوند ارزونه باید د هغه د تحلیل د کیفیت، سیاسي صداقت، د غړو د روزنې وړتیا، له خلکو سره د اړیکو، تشکیلاتي شفافیت او حساب‌ورکونې له مخې وشي. د غړو شمېر او د شعارونو شدت په یوازې ځان د سیاسي بلوغ څرګندونه نه کوي. کله ناکله یو کوچنی تشکیلات، که روښانه پروګرام او د زده‌کړې وړتیا ولري، د اندونو په پراختیا او ټولنیزې همکارۍ کې اغېزمن رول لوبولای شي؛ په داسې حال کې چې یو لوی سازمان، که له واقعیت څخه واټن واخلي، د بدلونونو پر وړاندې بې‌وسه پاتې کېدای شي. پایدار بدلون د ټولنیزو ځواکونو پېژندنه، د اقتصادي امکاناتو تحلیل، د تاریخي شرایطو درک او د خلکو شعوري ګډون غواړي. هېڅ مسؤل ګوند نه شي کولای د ټولنې ستونزې د ساده ژمنو یا سمدستي حل‌لارو له لارې د حل وړ وښيي. سیاسي پروګرام باید د راتلونکي افق روښانه کړي او په عین وخت کې د محدودیتونو، سرچینو او احتمالي پایلو په پام کې نیولو سره د هغه د ترلاسه کولو لاره هم تشریح کړي. له دې لیدلوري، د ټولنیز عدالت مبارزه یوازې د سیاسي جوړښتونو په بدلون پورې محدوده نه ده. زده‌کړه، کلتور، اقتصادي مناسبات، مدني حقونه، جنسیتي برابري او د ټولنیزو بنسټونو کیفیت هم د دې بهیر برخې دي. بدلون هغه مهال ژورېږي چې انسانان نه یوازې د خپل ژوند د شرایطو د ښه کولو، بلکې د پوهېدو، پرېکړې کولو او شعوري ګډون د وړتیاوو د ودې فرصتونه هم ترلاسه کړي. پایله: شعوري تشکیلات، شعوري خلک او بېل راتلونکی افغانستان د خپلو ژورو بحرانونو د کابو کولو لپاره د واقعیتونو علمي پېژندنې، د ټولنیز شعور د پراختیا، د بنسټیزو بشري حقونو د دفاع او په سیاسي ژوند کې د مسؤلانه ګډون لارو ته اړتیا لري. په دې بهیر کې ګوندي تشکیلات مهم رول لوبولای شي؛ په دې شرط چې د روښانه پروګرام، زده‌کړې او نیوکې ته د ژمنتیا، حساب‌ورکونې او د خلکو له ورځني ژوند سره د واقعي اړیکو لرونکی سازمان وي. د مارکسیست ـ لیننیست ځواکونو لپاره دغه مسؤلیت د طبقاتي تحلیل او د افغانستان د ځانګړو شرایطو د پېژندنې ترمنځ اړیکه غواړي. نظریه د واقعیت د مطالعې ځای نه شي نیولای، او له اصولو او نظري پوهې پرته هم دوامداره او هدفمنده مبارزه نه شي رامنځته کېدای. انقلابي ګوند باید د شعور د پراختیا، د ګډو موخو لپاره د ځواکونو د سازمان‌دهۍ، د تجربو د ټولیزې پوهې په بدلولو او د خپلو تېروتنو د اصلاح جرئت ولري. باید پوه شي چې د خلکو باور یوازې په ادعا نه ترلاسه کېږي؛ بلکې د رښتینولۍ، مسؤلانه چلند، د ټولنې د اړتیاوو د درک او د عدالت او برابرۍ اصولو ته د عملي ژمنتیا له لارې رامنځته کېږي. د افغانستان د مترقي ځواکونو تاریخي مسؤلیت دا دی چې له فکري تیت‌وپرک حالت څخه شعوري خبرو اترو ته، له شعارپالنې څخه علمي تحلیل ته، له فردپالنې څخه مسؤلانه همکارۍ ته او له مبهمو هیلو څخه روښانه او د ارزونې وړ پروګرامونو ته حرکت وکړي. تشکیلات هغه مهال د بدلون ځواک ګرځي چې فکر له شعور، شعور له ټولیز مسؤلیت، او ټولیز مسؤلیت د خلکو له شعوري ګډون سره وتړي. د افغانستان عادلانه راتلونکی یوازې په هیلو نه جوړېږي؛ بلکې پوهه، سازمان‌یابي، پیوستون، حساب‌ورکونه او د انسانانو د حقونو او کرامت لپاره دوامداره مبارزه غواړي. د نړۍ کارګرانو، متحد شئ!