له طبقاتي شعور څخه تر انقلابي مبارزې پورې؛ د افغانستان ځوانانو ته ولې مارکسیزم ـ لیننیزم؟

Published: 2026-10-09

Author / editor: هوتک
سریزه: ځوانان د تاریخ د سترې پوښتنې پر وړاندې

د افغانستان ځوانان زموږ د هېواد د معاصر تاریخ په یوه له خورا ستونزمنو پړاوونو کې ژوند کوي؛ په داسې ټولنه کې چې بېوزلي، بېکاري، له زده‌کړو څخه محرومیت، ټولنیزه نابرابري، پر ښځو ظلم، جبري کډوالي او د ژوند د فرصتونو له منځه تګ د میلیونونو انسانانو پر وړاندې د راتلونکي افق تنګ کړی دی. هغه نسل چې باید د هېواد د سبا د جوړولو ځواک وي، په ډېرو مواردو کې اړ دی چې د ژوند د لومړنیو اړتیاوو د پوره کولو لپاره مبارزه وکړي؛ داسې نسل چې استعدادونه، کاري ځواک او هیلې یې د ناعادلانه ټولنیزو مناسباتو، سیاسي بحران او ټولنیز وروسته پاتې‌والي په لومو کې له منځه ځي.

خو ایا دا وضعیت د افغانستان د خلکو نه بدلېدونکی برخلیک دی؟ ایا بېوزلي، نابرابري، محرومیت او ظلم ابدي تقدیرونه دي چې انسان باید ورته سر ټیټ کړي؟ که دا واقعیتونه په تاریخي، اقتصادي او ټولنیزو مناسباتو کې ریښې لري او د هغو د علمي پېژندنې له لارې د ټولنې د بنسټیز بدلون لاره موندل کېدای شي؟

د دغو پوښتنو ځواب د افغانستان ځوانان د طبقاتي شعور، د ټولنې د علمي پېژندنې او د هغو نظریو د څېړنې اړتیا ته متوجه کوي چې موخه یې د موجودې نړۍ توجیه کول نه، بلکې د هغې د تضادونو پېژندل او د بدلون د لارو موندل دي.

په دې برخه کې مارکسیزم ـ لیننیزم د یوې انقلابي نظري او سیاسي فکري لارې په توګه د طبقاتي مناسباتو، د واک د جوړښت، اقتصادي استثمار او د ټولنیز بدلون په بهیر کې د زحمتکښو خلکو د سازمان‌یافته رول د تحلیل لپاره وسایل وړاندې کوي. د افغانستان د ځوانانو لپاره یې اهمیت تر هر څه وړاندې په دې کې دی چې د بېوزلۍ د ریښو، د سیاسي واک د ماهیت، د تولیدي مناسباتو او د یوې عادلانه ټولنې د جوړولو د امکان په اړه بنسټیزې پوښتنې راپورته کوي.

۱. طبقاتي شعور؛ له فردي کړاو څخه تر ټولنیزې پېژندنې پورې

د مارکسیستي فکر له بنسټیزو مفاهیمو څخه یو هم طبقاتي شعور دی. طبقاتي شعور د یوه ټولنیز پوړ یا طبقې د اقتصادي او ټولنیز موقعیت، د ګډو ګټو، هغو واکمنو مناسباتو چې پر ژوند یې اغېز کوي، او د موجودو شرایطو د بدلون لپاره د سازمان‌یابۍ د امکاناتو پېژندنې ته ویل کېږي.

هغه کارګر چې خپله بېکاري یوازې خپله شخصي ناکامي ګڼي، ښايي ټول پړه پر ځان واچوي. خو کله چې پوه شي چې پراخه بېکاري د اقتصاد له جوړښت، مالکیت، پانګونې، تولیدي مناسباتو او واکمنو سیاستونو سره تړاو لري، نو لیدلوری یې له فردي تجربې څخه ټولنیزې پېژندنې ته پراخېږي.

هغه بزګر چې خپله بېوزلي یوازې د بدمرغۍ پایله ګڼي، ښايي د ځمکې د مالکیت له مناسباتو، سرچینو ته له نابرابر لاسرسي، د تولیدي امکاناتو له نشتوالي او اقتصادي تړاو څخه ناخبره پاتې شي. هغه ښځه چې له زده‌کړو او کار څخه محرومیت یوازې یوه کورنۍ ستونزه ګڼي، ښايي د ټولنیزو جوړښتونو، تبعیضي قوانینو او نارینه‌واکۍ د مناسباتو رول په سمه توګه ونه پېژني.

طبقاتي شعور د فردي مسؤولیت د ردولو په معنا نه دی؛ بلکې د سطحي او فردمحوره توضیحاتو له محدودیت څخه د وتلو او د ټولنیزو ستونزو د جوړښتي ریښو د پېژندلو په معنا دی.

مارکسیزم موږ ته راښيي چې د ټولنې د پېژندلو لپاره باید د ظاهري بڼې تر شا واقعیتونه ولټوو؛ باید وپوښتو چې شتمني څنګه تولیدېږي، څنګه وېشل کېږي، څوک د تولید پر وسایلو واک لري او څوک خپل کاري ځواک په داسې مناسباتو کې پلوري چې پایلې او ګټې یې په نابرابره توګه وېشل کېږي.

طبقاتي شعور هغه څراغ دی چې د استثمار په تیارو کې بلېږي؛ داسې څراغ چې انسان ته دا توان ورکوي څو د افرادو د بېلابېلو کړاوونو او د ټولنې د جوړښتي تضادونو ترمنځ اړیکه ومومي.

۲. افغانستان؛ هغه ټولنه چې مادي واقعیتونه یې باید وپېژندل شي

د افغانستان د بحران د درک لپاره یوازې د ورځنیو سیاسي پېښو، د حکومتونو د بدلونونو او یا د واکمنو ډلو د اختلافونو څېړنه بسنه نه کوي. علمي تحلیل د ټولنیز تاریخ، اقتصادي جوړښت، د مالکیت د مناسباتو، د تولید د بڼو، د ټولنې د طبقاتي جوړښت او د واک د کورنیو او بهرنیو اړیکو څېړنه غواړي.

افغانستان له یو بل سره تړلو بحرانونو سره مخ دی: کمزوری او وابسته اقتصاد، د کار محدود فرصتونه، پراخه بېوزلي، د کاري ځواک کډوالي، د ښځو او نجونو یوې لویې برخې ته له زده‌کړو او کار څخه محرومیت، د تولیدي بنسټونو کمزورتیا او سرچینو او د ژوند امکاناتو ته نابرابر لاسرسی.

دا واقعیتونه یوازې په اخلاقي نصیحتونو، فردي پندونو او سیاسي ژمنو نه شي تشریح کېدای. باید وپوښتل شي چې کومو مناسباتو دا وضعیت رامنځته کړی، کوم ځواکونه د هغه له دوام څخه ګټه اخلي، کومې ټولنیزې ډلې د بحران تر ټولو دروند بار پر اوږو وړي او کوم بدلونونه کولای شي ټولنه له دې کړۍ څخه وباسي.

تاریخي ماتریالیزم، چې د مارکسیزم له بنسټیزو نظریو څخه دی، د تاریخ د بدلون د درک لپاره د ژوند پر مادي شرایطو، د تولید پر طریقو او ټولنیزو تضادونو ټینګار کوي. دا میتود تاریخ د تصادفي پېښو یا د څو زورورو کسانو د ارادې محصول نه ګڼي؛ بلکې د مادي شرایطو، ټولنیزو مبارزو، سیاسي بنسټونو او د انسانانو د عملي فعالیتونو رول څېړي.

په افغانستان کې د دې میتود کارول د نورو هېوادونو د تجربو د میخانیکي تقلید په معنا نه دي. د افغانستان ټولنه خپل ځانګړی تاریخي، ملي، قومي، ژبنی، اقتصادي او ټولنیز جوړښت لري. هر جدي تحلیل باید دغه ځانګړتیاوې وپېژني او له بې‌ځایه عمومي کولو څخه ډډه وکړي.

مارکسیزم هغه مهال د اغېزمنې پېژندنې وسیله ګرځي چې له واقعي څېړنې، د معلوماتو له ارزونې، د خلکو د ژوند له پېژندنې او د مشخصو شرایطو له مشخص تحلیل سره مل وي.

۳. ولې مارکسیزم ـ لیننیزم؟

مارکسیزم د طبقاتي مناسباتو او د تولید د طریقو د تحلیل له لارې زموږ پام د نابرابرۍ اقتصادي او ټولنیزو ریښو ته اړوي. لیننیزم بیا په خپل نظري او سیاسي دود کې پر امپریالیزم، سیاسي سازمان‌یابۍ، د نظري او عملي مبارزې پر اړیکه او په انقلابي مبارزه کې د تشکیلاتو پر اهمیت ټینګار کوي.

له دې لیدلوري، د واک د مناسباتو له پېژندلو پرته د ټولنې پېژندنه نیمګړې ده؛ لکه څنګه چې د بې‌عدالتۍ پر وړاندې اعتراض، د هغې د بیا تولید د میکانېزمونو له درک پرته، ښايي یوازې د نارضایتۍ په کچه پاتې شي.

مارکسیزم ـ لیننیزم بنسټیزې پوښتنې راپورته کوي:

څوک پر اقتصادي سرچینو او د تولید پر وسایلو واک لري؟ د مالکیت مناسبات د خلکو پر اکثریت څه اغېز کوي؟ سیاسي واک د کومو ټولنیزو ګټو په خدمت کې دی؟ اقتصادي وابستګي او د بهرنیو قدرتونو فشارونه د ملي خپلواک تصمیم‌نیونې پر وړتیا څه اغېز لري؟ او څنګه کولای شو د خلکو د ورځنیو مبارزو او د ټولنې د بنسټیز بدلون ترمنځ اړیکه رامنځته کړو؟

دا فکري لاره د تشکیلاتو، سیاسي انضباط، نظري زده‌کړې او له زحمتکښو خلکو سره د مخکښو ځواکونو پر اړیکه هم ټینګار کوي. خو انقلابي سازمان‌یابي هغه مهال رغنده رول لوبولای شي چې د ټولنې پر واقعي پېژندنه، د خلکو پر آګاهانه ګډون، مسؤولیت‌منلو او د خپل فعالیت پر دوامدارې ارزونې ولاړه وي.

د مارکسیزم ـ لیننیزم منل باید د اصطلاحاتو په طوطي‌وار تکرار او د تاریخي تجربو په بې‌پوښتنې تقلید بدل نه شي. هغه نظریه چې د ټولنې د علمي پېژندنې ادعا کوي، باید تل د واقعیت پر وړاندې وازمویل شي، نیمګړتیاوې یې وڅېړل شي او د تېرو تجربو په اړه انتقادي قضاوت وشي.

انقلابي فکر ته وفاداري په بې‌پوښتنې تکرار کې نه، بلکې د واقعیت په پېژندلو، د تضادونو په تحلیل او د ټولنې له مشخصو شرایطو سره د مناسبو حل‌لارو په موندلو کې څرګندېږي.

۴. د افغانستان ځوانان؛ د ټولنیز بدلون بالقوه ځواک

ځوانان یوازې د عمر له مخې یوه ډله نه ده؛ هغوی د هېواد د کاري ځواک، علمي وړتیا، فرهنګي ظرفیت او ټولنیزې انرژۍ یوه مهمه برخه جوړوي. خو یوازې ځوانوالی د انقلابي شعور ضمانت نه شي کېدای. د موجود وضعیت پر وړاندې نارضایتي، که له پوهې، مطالعې، تجربې او آګاهانه سازمان‌یابۍ سره مل نه شي، ښايي په ناهیلۍ، جبري کډوالۍ او یا بېلابېلو او تیت‌وپرک غبرګونونو کې محدوده پاتې شي.

هغه ځوان چې بدلون غواړي، باید زده کړي چې څنګه مطالعه وکړي، څنګه تحلیل وکړي، د سیاسي ادعاوو په اړه څنګه پوښتنې راپورته کړي او د واقعیت او تبلیغ ترمنځ څنګه توپیر وکړي.

د مارکس، انګلس او لینن د اثارو مطالعه د دې لارې پیل کېدای شي؛ خو نظري مطالعه باید د افغانستان له تاریخ، سیاسي اقتصاد، کارګري خوځښتونو، د سیاسي ګوندونو له تجربو، د ښځو د مبارزو له تاریخ او د سوسیالیستي تجربو له انتقادي ارزونې سره وتړل شي.

ځوانان باید ټولنه د قومي او ژبني تعصب له عینکو ونه ګوري، بلکې د زحمتکښو انسانانو د واقعي ګټو، برابر حقونو او ټولنیز پیوستون له لیدلوري یې وڅېړي.

کارګر، بزګر، ښوونکی، نرس، مامور، محصل او بېکاره ځوان، که څه هم په یوه ټولنیز موقعیت کې نه دي، خو د زده‌کړو، باعزته کار، ټولنیز عدالت، مدني ازادیو او انساني کرامت لپاره د مبارزې په برخه کې د ګډ کار زمینه موندلای شي.

د طبقاتي شعور دنده د دغو ډلو ترمنځ د واقعي توپیرونو له منځه وړل نه دي؛ بلکې د دغو توپیرونو پېژندل او د ګډ پیوستون او مبارزې د مادي بنسټونو موندل دي.

۵. د ښځو رهایی؛ د هر مترقي بدلون بنسټیز معیار

هیڅ رښتینی ټولنیز رهایی‌بښونکی غورځنګ نه شي کولای د ټولنې نیمایي برخه له زده‌کړو، کار، سیاسي ګډون او په ټولنیز ژوند کې له ازاد حضور څخه محرومه کړي.

د افغانستان د ښځو او نجونو له زده‌کړو او کاري فرصتونو څخه محرومول، د بنسټیزو بشري حقونو د نقض ترڅنګ، د ټولنې علمي او تولیدي وړتیا هم محدودوي. هغه ټولنه چې د ښځو استعدادونه او خلاق ځواک ځپي، په حقیقت کې د خپل پرمختګ یوه مهمه برخه له منځه وړي.

له ماتریالیستي لیدلوري، جنسیتي ستم باید د اقتصادي مناسباتو، د کار د وېش، د کورنۍ د جوړښت، مالکیت او ټولنیزو بنسټونو په تړاو وڅېړل شي. دا لیدلوری د جنسیتي نابرابرۍ مادي او ټولنیزې ریښې روښانوي، خو د کلتوري، حقوقي او سیاسي تبعیض پر وړاندې مبارزه بې‌اهمیته نه ګڼي.

آګاهانه ځوانان باید د ښځو او نارینه‌وو د برابر حق، د ښځو د زده‌کړې، کار، اقتصادي خپلواکۍ، ازاد انتخاب او د ټولنې د برخلیک په ټاکلو کې د هغوی د ګډون ملاتړ وکړي. د ښځو برابري نه یو فرعي امتیاز دی او نه داسې موضوع ده چې نامعلوم راتلونکي ته دې وځنډول شي؛ بلکې د ټولنیز عدالت او انساني رهایی نه بېلېدونکې برخه ده.

هغه غورځنګ چې د عدالت خبرې کوي، خو په خپلو داخلي مناسباتو او چلند کې جنسیتي تبعیض بیا تولیدوي، له خپلو اعلان شویو آرمانونو سره په تضاد کې واقع کېږي.

۶. له تیت‌وپرک اعتراض څخه تر آګاهانه سازمان‌یابۍ پورې

د ټولنیزو مبارزو تاریخ ښيي چې پراخه نارضایتي په یوازې ځان د بنسټیز بدلون ضمانت نه کوي. اعتراض ښايي د بحران د ریښو له پېژندنې، د روښانه پروګرام له نشتوالي او د ټولنیزو ځواکونو ترمنځ له دوامدارې اړیکې پرته تیت‌وپرک پاتې شي یا په اسانۍ د نورو ځواکونو له خوا د خپلو موخو لپاره وکارول شي.

له همدې امله، د نظري شعور، عملي تجربې، سازمان‌یابۍ او ټولنیز ګډون ترمنځ اړیکه بنسټیز اهمیت لري.

آګاهانه سازمان‌یابي باید له سیاسي زده‌کړې، ګډې مطالعې، انتقادي بحث، د خلکو د واقعي اړتیاوو له پېژندنې او د ژوند د شرایطو د ښه کولو لپاره له سوله‌ییز او مسؤولانه فعالیت سره مل وي. له کارګرانو، زحمتکښو، ښځو، محصلانو او نورو ټولنیزو ډلو سره اړیکې باید د هغوی پر فکري خپلواکۍ او ازاد ګډون ولاړې وي.

هیڅ تشکیلات یوازې د انقلابي نوم، تودو شعارونو یا د خلکو د استازیتوب د ادعا له امله په اتومات ډول د رهایی ځواک نه ګرځي. سیاسي اعتبار باید د عمل، رښتینولۍ، روڼتیا، ځواب‌ویلو، له تېروتنو څخه د زده‌کړې او د خلکو له واقعي اړتیاوو سره د اړیکې له لارې ترلاسه شي.

سیاسي انضباط د انتقادي فکر د بندولو په معنا نه دی. هغه انضباط چې پوښتنې ځپي، د فکري جمود لامل کېږي؛ خو هغه انضباط چې پر شعور، ګډ مسؤولیت او روښانه موخو ولاړ وي، کولای شي ګډ کار پیاوړی کړي.

۷. پرولتري انټرناسیونالیزم او د ملي مبارزې خپلواکي

په افغانستان کې د ټولنیز عدالت مبارزه له سیمه‌ییزو او نړیوالو بدلونونو څخه جلا نه شي ګڼل کېدای. جګړې، د سترو قدرتونو سیالۍ، بهرني مداخلې، اقتصادي وابستګي او نابرابر نړیوال مناسبات د کمزورو هېوادونو پر برخلیک اغېز کوي.

لیننیزم د امپریالیزم د تحلیل له لارې د پانګې، سیاسي واک او نړیوالې سلطې ترمنځ اړیکې روښانوي. دا تحلیل د افغانستان پر اقتصادي وابستګۍ او بهرنیو فشارونو د پوهېدو لپاره ګټور کېدای شي؛ په دې شرط چې پر مشخصو شواهدو ولاړ وي او د سیمه‌ییزو اړیکو پېچلتیا په ساده او سطحي توضیحاتو کې محدوده نه کړي.

پرولتري انټرناسیونالیزم د ملي هویت د ردولو یا د افغانستان له خپلواکۍ څخه د سترګو پټولو په معنا نه دی. برعکس، دا اصل د ملي پولو هاخوا د زحمتکښو خلکو پر پیوستون او د استثمار او سلطې پر وړاندې پر ګډې مبارزې ټینګار کوي.

په نورو هېوادونو کې له کارګرانو، ښځو او عدالت‌غوښتونکو غورځنګونو سره پیوستون د افغانستان د خلکو د خپل برخلیک د ازاد ټاکلو له حق څخه له دفاع سره یوځای کېدای شي. له بهرني سلطې سره مبارزه هغه مهال رښتینې رهایی ته نږدې کېږي چې په خپله ټولنه کې د استثمار، تبعیض او ستم پر وړاندې له مبارزې سره هم وتړل شي.

۸. سوسیالیزم؛ د عدالت او ټولنیز بدلون افق

سوسیالیزم په مارکسیستي دود کې د هغو اقتصادي او ټولنیزو مناسباتو د بدلون افق دی چې پر استثمار او طبقاتي سلطې ولاړ دي. موخه یې د داسې شرایطو رامنځته کول دي چې ټولنیز تولید د محدودو واکمنو ډلو د ګټو پر ځای د ټولنې د اړتیاوو او د انسان د هر اړخیز پرمختګ لپاره تنظیم شي.

د افغانستان لپاره د سوسیالیستي بدیل بحث باید د هېواد له واقعي شرایطو پیل شي: څنګه دوامدار کار رامنځته کېدای شي؟ څنګه زده‌کړې او روغتیايي خدمتونه ټولو ته د لاسرسي وړ کېدای شي؟ څنګه کورنی تولید پراختیا موندلای شي، له بزګرانو او کارګرانو ملاتړ کېدای شي، عامه سرچینې په عادلانه توګه کارول کېدای شي او اقتصادي وابستګي کمېدای شي؟

د دغو پوښتنو ځوابونه واقعي پلان جوړونې، د هېواد د مادي امکاناتو پېژندنې، د تاریخي تجربو ارزونې او ټولنیزو او سیاسي ازادیو ته پاملرنې ته اړتیا لري.

په نړۍ کې د سوسیالیستي غورځنګونو تجربې یو شان او له تضادونو خالي نه دي. د دغو تجربو لاسته راوړنې، ماتې، بریاوې او تېروتنې باید په انتقادي توګه وڅېړل شي. د ټولنیز عدالت دفاع باید د تاریخي واقعیتونو په انکار یا د ناسمو سیاستونو د پایلو په پټولو بدله نه شي.

هغه سوسیالیزم چې د انسان د رهایی لپاره مبارزه کوي، باید د انسان واقعي اړتیاوو، فردي کرامت، ټولنیز ګډون او د نقد او اصلاح امکان ته هم ځواب ولري.

۹. تاریخي مسؤولیت؛ مطالعه، پېژندنه او عمل

د افغانستان ځوانان له یوې برخلیک ټاکونکې ټاکنې سره مخ دي: د ناهیلۍ او تیت‌وپرک حالت منل، یا د ټولنیزو کړاوونو بدلول د پېژندنې، پیوستون او مسؤولانه فعالیت په سرچینه.

دا ټاکنه یوازې په تودو شعارونو نه عملي کېږي. لومړی باید مطالعه وشي؛ د هېواد تاریخ وپېژندل شي؛ سیاسي اقتصاد زده شي؛ د نظریه‌پردازانو آثار په دقت ولوستل شي؛ له تېرو مبارزو څخه درس واخیستل شي او له هرې ادعا سره له ړوند باور څخه ډډه وشي.

وروسته باید د نظري پوهې او د خلکو د واقعي ژوند ترمنځ اړیکه ټینګه شي: د کارګرانو او زحمتکښو غږ واورېدل شي، د ښځو او نجونو له حقونو دفاع وشي، د زده‌کړې او پوهاوي د پراختیا لپاره هڅې وشي، له قومي او ژبني تبعیض سره مبارزه وشي او د ټولنیزو شرایطو د ښه کولو لپاره په مسؤولانه او سوله‌ییزو لارو ګډ کار وشي.

د خلکو له آګاهانه ګډون پرته هېڅ دوامدار بدلون امکان نه لري. رهایی د خلکو پر ځای هغوی ته ډالۍ کېدای نه شي؛ د هغې زمینه باید د هغوی په خپل حضور، شعور او عمل جوړه شي.

ځوانان یوازې د خپل عمر له امله نه، بلکې د خپلې پوهې، رښتینولۍ، فکري زړورتیا او ټولنیزې ژمنتیا له مخې د ټولنې په مخکښ ځواک بدلېدای شي.

پایله: شعور، سازمان‌یابي او د بدلون افق

مارکسیزم ـ لیننیزم د افغانستان ځوانانو ته د طبقاتي مناسباتو د پېژندنې، د واک د تحلیل، د استثمار د څېړنې او د کورنیو شرایطو او نړیوالو مناسباتو ترمنځ د اړیکو د درک لپاره یو نظري چوکاټ برابرولای شي. خو د دې چوکاټ ارزښت یوازې په نوم یا د شعارونو په تکرار کې نه دی؛ ارزښت یې باید د واقعیتونو د تشریح، د ټولنیزو تضادونو د روښانولو او د عملي او انساني بدلون د لارو په موندلو کې د هغه د وړتیا له مخې وارزول شي.

طبقاتي شعور هغه مهال تاریخي ځواک مومي چې له نظري پېژندنې څخه واوړي او له ټولنیز پیوستون، آګاهانه سازمان‌یابۍ، د خلکو له ګډون او د هغوی د حقونو او واقعي اړتیاوو لپاره له مبارزې سره وتړل شي.

افغانستان داسې نسل ته اړتیا لري چې بېوزلي برخلیک ونه ګڼي، نابرابري طبیعي ونه بولي، تبعیض توجیه نه کړي او د انسانانو د محرومیت پر وړاندې بې‌تفاوته پاتې نه شي؛ داسې نسل چې د ناعادلانه واقعیتونو پر وړاندې د تسلیمېدو پر ځای، هغه وپېژني، نقد یې کړي او د بدلون لپاره یې مسؤولانه هڅې وکړي.

تاریخ نه مجردې هیلې بدلوي او نه بې‌بنسټه شعارونه؛ تاریخ هغه انسانان بدلوي چې د خپل ژوند شرایط پېژني، د بدلون امکانات درک کوي او د هغو د تحقق لپاره په آګاهانه او ګډه توګه عمل کوي.

له استثمار څخه د پېژندنې پر لور؛ له طبقاتي شعور څخه ټولنیز پیوستون ته؛ او د موجودې نړۍ له نقد څخه د یوې انساني نړۍ د جوړولو پر لور، د بدلون لاره له شعور څخه پیلېږي او په آګاهانه عمل دوام مومي.

د نړۍ کارګرانو، متحد شئ!