سطح سواد سیاسی و فعالیت‌های انقلابی‌تان را ارتقا دهید Published: 2026-10-07 Author / editor: حسنپور سطح سواد سیاسی و فعالیت‌های انقلابی‌تان را ارتقا دهید رفقا! یک حزب سیاسی انقلابی تنها با نام، شعار، پرچم و احساسات انقلابی ساخته نمی‌شود. حزب زمانی به یک نیروی واقعی و اثرگذار در جامعه تبدیل می‌گردد که اعضای آن از آگاهی سیاسی، انضباط تشکیلاتی، مطالعه‌ی منظم، روحیه‌ی مسئولیت‌پذیری و عمل انقلابی برخوردار باشند. رفیق انقلابی بودن، پیش از آن‌که یک عنوان باشد، یک مسئولیت تاریخی است. اگر می‌خواهیم حزب ما نیرویی نیرومند، آگاه و ریشه‌دار در میان مردم باشد، باید از خود آغاز کنیم. نمی‌توان از جامعه انتظار دگرگونی داشت، در حالی که خود ما هنوز برای شناخت علمی جامعه، تاریخ، اقتصاد، سیاست و مناسبات طبقاتی آن به اندازه‌ی کافی مطالعه نکرده‌ایم. دانش سیاسی، سلاح فکری ماست امروز بیش از هر زمان دیگری به رفقایی نیاز داریم که بتوانند پدیده‌های سیاسی و اجتماعی را فراتر از سطح ظواهر و تبلیغات روزمره تحلیل کنند. رفیق باید بداند: چرا فقر وجود دارد؟ چرا استثمار بازتولید می‌شود؟ چرا بخش بزرگی از مردم از ثروتی که خود تولید می‌کنند سهم عادلانه‌ای ندارند؟ چرا جنگ و بحران در افغانستان پایان نمی‌یابد؟ چرا نیروهای ارتجاعی می‌توانند بر سرنوشت مردم مسلط شوند؟ نقش طبقات اجتماعی در تحولات سیاسی چیست؟ امپریالیسم چگونه بر کشورهای ضعیف اثر می‌گذارد؟ و مهم‌تر از همه، نیروی اجتماعی دگرگون‌کننده‌ی جامعه کدام است و چگونه می‌توان این نیرو را سازمان داد؟ پاسخ این پرسش‌ها را نمی‌توان از شایعات، شبکه‌های اجتماعی و چند جمله‌ی شعاری به دست آورد. پاسخ نیازمند مطالعه، تفکر، بحث، تجربه و تحلیل علمی است. مارکسیسم برای ما مجموعه‌ای از شعارهای حفظ‌کردنی نیست؛ یک جهان‌بینی و شیوه‌ی علمی برای شناخت جامعه و تغییر آن است. مطالعه باید به فرهنگ رفیقانه تبدیل شود هر رفیقی که وارد یک تشکیلات سیاسی می‌شود، باید خود را یک دانشجوی همیشگی مبارزه بداند. خواندن آثار مارکس، انگلس، لنین و دیگر اندیشمندان جنبش کارگری و انقلابی، مطالعه‌ی تاریخ افغانستان، شناخت اقتصاد سیاسی، بررسی تاریخ جنبش‌های اجتماعی و شناخت شرایط مشخص کشور، باید بخشی از زندگی سیاسی ما باشد. اما مطالعه به‌تنهایی کافی نیست. دانش بدون عمل، به کتابخانه محدود می‌شود؛ و عمل بدون دانش، می‌تواند به حرکت کور تبدیل گردد. ما به وحدت این دو نیاز داریم: شناخت علمی و عمل آگاهانه. از تماشاگر سیاسی به کنشگر سیاسی تبدیل شویم رفقا! یکی از ضعف‌هایی که باید با صراحت درباره‌ی آن صحبت کنیم، فاصله گرفتن میان عضویت سیاسی و فعالیت واقعی است. عضویت در یک حزب انقلابی به معنای حضور اسمی در یک گروپ نیست. رفیق باید مسئولیتی را بپذیرد، مطالعه کند، گزارش بدهد، در بحث‌ها شرکت کند، نظر خود را با استدلال بیان نماید، وظیفه‌ی محوله را به موقع انجام دهد و برای پیشرفت جمعی حزب تلاش کند. گروپ سیاسی نباید صرفاً محل ارسال پیام و واکنش‌های کوتاه باشد. گروپ باید سنگر آموزش، بحث، سازمان‌دهی، تبادل تجربه و رشد سیاسی رفقا باشد. هر رفیق باید از خود بپرسد: امروز برای رشد سیاسی خود چه کرده‌ام؟ چه چیزی مطالعه کرده‌ام؟ چه مسئله‌ای را تحلیل کرده‌ام؟ چه تجربه‌ای با رفقایم در میان گذاشته‌ام؟ چه مسئولیتی بر عهده گرفته‌ام؟ و برای تقویت تشکیلات چه گامی برداشته‌ام؟ اگر هر رفیق هر روز تنها یک گام کوچک اما واقعی بردارد، در مدت کوتاهی مجموعه‌ی ما به نیرویی بسیار آگاه‌تر و منسجم‌تر تبدیل خواهد شد. نقد از خود را بیاموزیم رفیق انقلابی نباید از نقد هراس داشته باشد. نقد، دشمن رفیق نیست؛ وسیله‌ی رشد رفیق است. ما باید بتوانیم بدون کینه، بدون شخصی‌سازی و بدون ملاحظات غیرضروری، ضعف‌های خود و تشکیلات خود را ببینیم و برای اصلاح آن‌ها تلاش کنیم. رفیقی که اشتباه خود را می‌پذیرد، از آن می‌آموزد و اصلاح می‌کند، از رفیقی که همیشه خود را بی‌نقص می‌داند، بسیار نیرومندتر است. تشکیلات سالم، تشکیلاتی نیست که در آن هیچ اختلاف نظری وجود نداشته باشد؛ تشکیلات سالم آن است که اختلاف نظر را با استدلال، انضباط و بحث اصولی حل کند. از شعار به برنامه، از حرف به عمل رفقا! ما نمی‌توانیم تنها با تکرار واژه‌هایی مانند انقلاب، طبقه، استثمار، امپریالیسم و مبارزه‌ی طبقاتی، خود را انقلابی بدانیم. باید این مفاهیم را بفهمیم، تحلیل کنیم و در شرایط مشخص افغانستان به کار ببریم. انقلابی‌گری واقعی در میزان صدای شعار نیست؛ در میزان آگاهی، سازمان‌یافتگی، مسئولیت‌پذیری، فداکاری و توانایی اثرگذاری اجتماعی ماست. نسل جوان حزب باید نسلی باشد که هم می‌خواند، هم می‌اندیشد، هم بحث می‌کند و هم عمل می‌نماید. نسلی که تاریخ را فقط مطالعه نمی‌کند، بلکه از آن برای ساختن آینده درس می‌گیرد. نسلی که از مشکلات نمی‌ترسد، از نقد فرار نمی‌کند و در برابر دشواری‌های مبارزه عقب‌نشینی نمی‌نماید. رفقا، وقت آن است که خود را ارتقا دهیم بیایید از امروز سطح توقع خود را از خویش بالا ببریم. هر رفیق یک برنامه‌ی منظم مطالعه داشته باشد. هر رفیق در بحث‌های سیاسی فعالانه شرکت کند. هر رفیق یک مسئولیت مشخص تشکیلاتی بر عهده بگیرد. هر رفیق برای شناخت بهتر جامعه‌ی افغانستان تلاش کند. هر رفیق توانایی تحلیل سیاسی خود را تقویت نماید. و هر رفیق، پیش از آن‌که از دیگران انتظار فداکاری داشته باشد، از خود بپرسد: من برای این راه چه کرده‌ام؟ رفقا! جامعه با آرزو تغییر نمی‌کند. با شعار تنها تغییر نمی‌کند. با انتظار کشیدن تغییر نمی‌کند. تغییر اجتماعی محصول آگاهی، سازمان‌یافتگی و عمل جمعی انسان‌هایی است که ضرورت تغییر را فهمیده‌اند و برای تحقق آن مسئولیت می‌پذیرند. بیایید از خودمان آغاز کنیم؛ دانش سیاسی خود را عمیق‌تر سازیم، انضباط تشکیلاتی خود را استوارتر کنیم، توانایی تحلیل خود را بالا ببریم، مسئولیت‌پذیری خود را بیشتر کنیم و فاصله‌ی میان حرف و عمل را از میان برداریم. رفیق آگاه، رفیق مسئول و رفیق سازمان‌یافته، سرمایه‌ی واقعی یک حزب انقلابی است. آینده را کسانی می‌سازند که امروز برای ساختن خویش و ساختن نیروی جمعی خود کار می‌کنند. بیایید آگاه‌تر بیندیشیم، منظم‌تر سازمان یابیم و مسئولانه‌تر عمل کنیم. کارگران جهان متحد شوید!