۲۰ نوامبر: از کابل تا نورنبرگ – تاریخ، افغانستان را محاکمه نمی‌کند، افغانستان تاریخ را محاکمه می‌کند! Published: 2026-11-20 Author / editor: یما افغان بر مبنای تقویم سرخ ! ۱. افغانستان: نیم قرن خیانت، نیم قرن مقاومت - در یک روز: تاریخ معاصر افغانستان را اگر بخواهی در یک روز خلاصه کنی، ۲۰ نوامبر است. پنج رویداد، پنج ضربه، پنج درس. ۲۰ نوامبر ۱۹۵۵ / ۲۹ عقرب ۱۳۳۴:** لویه‌جرگه افغانستان پس از پنج روز نشست، قطع‌نامه‌ای تاریخی را تصویب می‌کند: خواهان همه‌پرسی برای تعیین سرنوشت مناطق پشتون‌نشین آن سوی خط تحمیلی دیورند. این صدای یک ملت بود. ملتی که تمامیت ارضی تاریخی خود را می‌خواست. ملتی که استعمار انگلیس آن را تکه‌تکه کرده بود. این مطالبه، ریشه‌ای‌ترین مطالبه ملی-دموکراتیک مردم افغانستان است که تا امروز حل نشده باقی مانده. چرا حل نشد؟ چون بورژوازی وابسته افغانستان، از ظاهرشاه تا داوود، هرگز جرأت مبارزه انقلابی برای آن را نداشت. آن را به معامله با پاکستان و آمریکا فروخت. تقویم سرخ این خیانت را ثبت می‌کند تا نسل امروز بداند که مسئله ملی ما، بدون انقلاب دموکراتیک نوین و بدون اتحاد داوطلبانه و برابر همه ملیت‌ها، حل نخواهد شد. ۲۰ نوامبر ۱۹۸۰ / ۲۹ عقرب ۱۳۵۹:** مجمع عمومی سازمان ملل متحد با ۱۱۱ رای موافق، ۲۲ رای مخالف و ۱۲ رای ممتنع، قطع‌نامه ۳۵/۳۷ را تصویب می‌کند: خواهان خروج بی‌قید و شرط نیروهای خارجی از افغانستان. نام متجاوز - اتحاد شوروی سوسیال-امپریالیستی وقت - به صراحت ذکر نمی‌شود، چون دیپلماسی بورژوازی حتی در محکومیت هم ترسو است. اما جهان فریاد مردم افغانستان را شنیده بود. این قطع‌نامه سند انزوای بین‌المللی یک اشغال بود. درس آن برای امروز ما چیست؟ اینکه هیچ اشغالی، چه با پرچم سرخ تقلبی و چه با پرچم «دموکراسی» آمریکایی، بدون مقاومت خلق قابل دوام نیست. **۲۰ نوامبر ۲۰۰۱ / ۲۹ عقرب ۱۳۸۰:** درست دو ماه پس از آغاز بمباران افغانستان توسط آمریکا، نشست مقام‌های ارشد درباره کمک‌های بشردوستانه و بازسازی افغانستان، با ریاست مشترک ایالات متحده آمریکا و جاپان، در واشنگتن برگزار شد. افغانستان را در واشنگتن، پشت درهای بسته، میان انحصارات نفتی و نظامی تقسیم کردند. نامش را گذاشتند «بازسازی». این همان لحظه‌ای است که سرنوشت بیست سال آینده افغانستان رقم خورد - نه در کابل، نه در لویه‌جرگه، بلکه در اتاق‌های دربسته وزارت خارجه آمریکا. این است دموکراسی امپریالیستی! **۲۰ نوامبر ۲۰۱۰ / ۲۹ عقرب ۱۳۸۹:** در اعلامیه رسمی نشست سران ناتو در لیسبون، اعضای این پیمان و شرکای آن بر آغاز روند انتقال تدریجی مسئولیت امنیتی به نیروهای افغان از اوایل ۲۰۱۱ تاکید کردند و پیش‌بینی کردند که نیروهای افغان تا پایان ۲۰۱۴ مسئولیت کامل را بر عهده بگیرند. ناتو تاکید کرد که این روند به معنای خروج فوری نخواهد بود. ترجمه انقلابی این جمله چیست؟ فرار سازمان‌یافته! امپریالیسم که در باتلاق افغانستان گیر کرده بود، در لیسبون برای فرار خود جدول زمانی می‌ساخت. همان امپریالیسمی که در ۲۰۰۱ آمده بود تا «تا ابد» بماند، در ۲۰۱۰ برای رفتن تاریخ تعیین می‌کرد. این قانون تاریخ است: هر اشغالگری، سرانجام مجبور به فرار است. **۲۰ نوامبر ۲۰۱۸ / ۲۹ عقرب ۱۳۹۷:** ثمره همان سیاست. شامگاه ۲۰ نوامبر، یک مهاجم انتحاری در تالار عروسی اورانوس در کابل، محل گردهمایی صدها تن از عالمان دین که برای میلاد پیامبر اسلام جمع شده بودند، خود را منفجر کرد. بر اساس آمار وزارت صحت عامه، دست‌کم ۴۳ تن کشته و ۸۳ تن زخمی شدند. شورای علمای افغانستان که همین هفته فتوای حرمت انتحار را داده بود، خود هدف قرار گرفت. این جنایت، ادامه همان جنگ نیابتی است که در لیسبون و واشنگتن طراحی می‌شود و در کوچه‌های کابل خون می‌ریزد. امپریالیسم می‌رود، اما هیولاهایی که خود ساخته - طالب، داعش، شبکه‌های ترور - باقی می‌مانند تا خلق را بدرند. پنج رویداد افغانستان در یک روز، یک حقیقت را فریاد می‌زند: سرنوشت افغانستان نه در واشنگتن، نه در لیسبون، نه در اسلام‌آباد، بلکه فقط در دستان کارگران، دهقانان، زنان و ملیت‌های تحت ستم خود افغانستان است. **۲. جهان: نورنبرگ، مکزیک، آلکاتراز - تاریخ جهان، تاریخ ماست** وقتی از افغانستان می‌گذریم و به جهان می‌نگریم، می‌بینیم تاریخ جهان، تاریخ ماست. **۲۰ نوامبر ۱۹۴۵:** محاکمات نورنبرگ آغاز می‌شود. ۲۲ جلاد اصلی رژیم نازی در دادگاه بین‌المللی نظامی محاکمه می‌شوند. این روز، روز محاکمه فاشیسم است. اما درس مارکسیستی-لنینیستی نورنبرگ چیست؟ اینکه فاشیسم، فرزند طبیعی سرمایه انحصاری در بحران است. دادگاه، جلادان را محاکمه کرد، اما کارخانه‌هایی که برای آنها تانک ساختند - کروپ، زیمنس - را محاکمه نکرد. به همین دلیل، فاشیسم با لباس نو بازگشت - با لباس ناتو، با لباس «جنگ علیه ترور». **۲۰ نوامبر ۱۹۱۰:** فرانسیسکو مادرو «طرح سان لوئیس پوتوسی» را منتشر می‌کند و مردم مکزیک را به قیام علیه دیکتاتوری ۳۵ ساله پورفیریو دیاز فرا می‌خواند. این آغاز انقلاب مکزیک است - نخستین انقلاب بزرگ دهقانی قرن بیستم. شعار دهقانان به رهبری امیلیانو زاپاتا چه بود؟ «زمین و آزادی» - Tierra y Libertad. آیا این شعار، شعار دهقان بی‌زمین هلمند، قندهار و بدخشان امروز نیست؟ انقلاب مکزیک به ما می‌آموزد که بدون مصادره زمین‌های غصبی و بدون قدرت شوراهای دهقانی، هیچ آزادی ملی ممکن نیست. **۲۰ نوامبر ۱۹۶۹:** گروهی از دانشجویان و فعالان بومی آمریکا به رهبری جنبش «سرخ‌پوستان همه قبایل» وارد جزیره آلکاتراز در خلیج سانفرانسیسکو می‌شوند و آن را به عنوان سرزمین متعلق به بومیان اعلام می‌کنند. اشغال ۱۹ ماهه آلکاتراز، فریاد خلقی بود که زمینش را سرمایه غصب کرده بود. از بومیان آلکاتراز تا هزاره‌های دایکندی، از سیاهان آمریکا تا پشتون‌های وزیرستان، یک دشمن مشترک داریم: سرمایه امپریالیستی و دولت‌های دست‌نشانده‌اش. **۳. جنبش کارگری و کمونیستی: از شوراهای آلزاس تا معدن فارمینگتون - خون ما یکی است** و در قلب تقویم سرخ، طبقه ما قرار دارد. **۸ تا ۲۲ نوامبر ۱۹۱۸:** در جریان انقلاب آلمان و فروپاشی امپراتوری آلمان، شوراهای کارگران و سربازان در شهرهای مختلف آلزاس و لورن - استراسبورگ، مولهاوس، کولمار - شکل می‌گیرند. این جنبش بخشی از موج انقلابی شوراهای کارگری و سربازی در سراسر اروپای مرکزی بود. کارگر آلمانی که از جبهه برمی‌گشت، سلاح را زمین نمی‌گذاشت، بلکه آن را به شورا می‌برد. این درس برای امروز ماست: قدرت، از لوله تفنگ نه، بلکه از شورا بیرون می‌آید. **۲۰ نوامبر ۱۹۶۸:** انفجار در معدن شماره ۹ شرکت Consolidation Coal در فارمینگتون ویرجینیای غربی. ۷۸ معدنچی جان باختند. شرکت سیستم هشدار را غیرفعال کرده بود، چون توقف تولید، سود را کم می‌کرد. این فاجعه، سند جنایت سرمایه است. اما سند دیگری هم هست: پس از فارمینگتون، جنبش کارگری آمریکا قانون ایمنی معادن ۱۹۶۹ را تحمیل کرد. یعنی خون کارگران، قانون ساخت. خون معدنچی فارمینگتون با خون کارگر معدن زغال‌سنگ بغلان یکی است. هر دو قربانی یک سیستم‌اند که انسان را برای سود می‌کشد. **۲۰ نوامبر ۱۹۱۸ - صدای لنین:** و در مرکز همه اینها، سخنرانی لنین در گردهمایی بزرگداشت او در مسکو. متن این سخنرانی در ۲۰ نوامبر ۱۹۱۸ ثبت و در پراودا شماره ۲۵۲ منتشر شد. لنین نامه پیتریم سوروکین، دشمن قسم‌خورده بلشویک‌ها را می‌خواند که اعتراف می‌کند سیاست ضد شوروی‌اش «مضر به حال جامعه» بوده. لنین می‌گوید: ببینید! حتی سرسخت‌ترین دشمنان وقتی واقعیت را می‌بینند - وقتی می‌بینند متفقین امپریالیست معاهده‌ای بدتر از برست-لیتوفسک بر آلمان تحمیل کردند و از سلطنت‌طلبان روس در آرخانگلسک حمایت می‌کنند - مجبور به عقب‌نشینی می‌شوند. و سپس آن جمله تاریخی را می‌گوید که امروز باید بر پرچم ما نوشته شود: **«اکنون برای همه روشن است که یا امپریالیسم پیروزمند یا قدرت شوروی - راه سومی وجود ندارد.»** **رفقا! نتیجه چیست؟** ۲۰ نوامبر به ما می‌گوید: تاریخ منتظر نمی‌ماند. از لویه‌جرگه ۱۹۵۵ تا لیسبون ۲۰۱۰، از نورنبرگ ۱۹۴۵ تا فارمینگتون ۱۹۶۸، از شوراهای آلزاس تا آلکاتراز، یک خط سرخ می‌گذرد: خط مبارزه طبقاتی. وظیفه ما، حزب طبقه کارگر و زحمتکشان افغانستان، این است که این خط سرخ را به پرچم سرخ تبدیل کنیم. پیوند زدن خون معدنچی فارمینگتون با خون دهقان هلمند، پیوند زدن مطالبه «زمین و آزادی» زاپاتا با شعار «نان، کار، آزادی، حاکمیت شورایی»، پیوند زدن درس نورنبرگ - که فاشیسم محاکمه شدنی است - با وظیفه امروز ما که فاشیسم طالبی و داعشی را باید محاکمه کنیم. امپریالیسم در لیسبون برای فرار خود جدول زمانی می‌سازد. ما باید برای پیروزی خود، حزب آهنین، متشکل و مسلح به تئوری مارکسیسم-لنینیسم بسازیم. تقویم سرخ تاریخ را ثبت می‌کند تا ما تاریخ را بسازیم. افغانستان در اول این تاریخ است، چون انقلاب از خانه ما شروع می‌شود! **مرگ بر امپریالیسم و ارتجاع!** **زنده باد انقلاب دموکراتیک نوین و سوسیالیسم!** **زنده باد قدرت شورایی کارگران و زحمتکشان!**