در عصر اعتصاب و امپریالیسم – آینده از آن کیست؟ Published: 2026-11-20 بر مبنای بولتن اخبار روز!  تاریخ در انتظار تماشاگران نمی‌ماند. جهان امروز در متن تضادهای آشتی‌ناپذیر به سر می‌برد؛ تضاد میان کار و سرمایه، میان نیازهای انسانی و منطق سود، میان آزادی و سلطه. این تضادها دیگر در کتاب‌ها نیستند، در خیابان‌ها فریاد می‌زنند. در یک سو، جهان سرمایه‌داری در بحران مرگبار خود دست و پا می‌زند. نشست سیرک‌گونه شنژن - ترامپ، پوتین و شی - بیانیه «صلح» صادر می‌کند و ساعتی بعد، موشک‌های روسیه کی‌یف را می‌سوزاند و تانک‌های اسرائیلی با وجود آتش‌بس، خط زرد را در غزه می‌شکنند و هزاران نفر را آواره می‌کنند. در خلیج فارس، برج‌های صندوق سرمایه عربستان با موشک‌های نیابتی می‌لرزد و آمریکا جزیره قشم را می‌زند. این است چهره عریان امپریالیسم در عصر انحطاط؛ نظامی که لنین یک قرن پیش آن را بالاترین مرحله سرمایه‌داری خواند: برای حفظ نرخ سود، جهان را به میدان جنگ دائمی بدل می‌کند و منابع عمومی را به جای نان و آموزش، به سوی زرادخانه‌ها سرازیر می‌کند. در سوی دیگر، افغانستان ما، قربانی مستقیم همین نظام. بانک جهانی با وقاحت از رشد ۳٪ سخن می‌گوید، اما در همان گزارش اعتراف می‌کند تولید سرانه ۳.۳٪ سقوط کرده و ۱۵.۹ میلیون انسان در ناامنی حاد غذایی به سر می‌برند. پرسش مارکسیستی اینجاست: ثمره تولید به کی می‌رسد؟ پاسخ بولتن امروز روشن است: وقتی به جای مکتب دختران، به دستور رهبر طالبان مسجد پنج هزار نفری و مدرسه جهل ساخته می‌شود، وقتی صادرات گندم قزاقستان ۱.۶ برابر می‌شود و ما به وابستگی غذایی بیشتر می‌غلتیم، معلوم است که فقر، تقدیر نیست، سیاست طبقاتی است. این سیاست در پنجشیر عریان‌تر است. گزارش‌های ۱۹ نوامبر از بازرسی خانه‌ها، تلاشی تلفن‌ها و کنترل رفت‌وآمد حکایت دارد. جامعه‌ای که در آن آزادی اندیشه و امنیت شهروندی نباشد، نمی‌تواند توسعه یابد. از منظر ماتریالیسم تاریخی، روبنا - سرکوب، سانسور، مسجدسازی - برای حفظ زیربنا - مناسبات عقب‌مانده مالکیت و قدرت - است. طالبان نه یک پدیده محلی، که بیان مذهبی همین ارتجاع طبقاتی است. اما تاریخ تنها سرکوب نیست، تاریخ مقاومت هم هست. و ۲۰ نوامبر نشان داد که آینده در کاخ‌ها نوشته نمی‌شود، در خیابان‌ها نوشته می‌شود. امروز پرولتاریا و نسل جوان برخاستند. اعتصاب عمومی CGIL در ایتالیا با اشغال صد میدان علیه کاهش دستمزد و نابودی خدمات عمومی، اعتصاب سراسری کلمبیا به فراخوان حزب کمونیست علیه سیاست‌های ریاضتی، اعتصاب بین‌المللی جوانان در بیش از ۲۵ کشور اروپایی از لندن تا زوریخ با شعار کوبنده «برای آینده‌مان بجنگید، نه جنگ‌هایشان!»، اعتراض کارگران متروی سئول که ۱۳۱۳ شغل جدید و افزایش دستمزد می‌طلبند، و حتی کارگران فنی برادوی در قلب امپریالیسم آمریکا. این‌ها جرقه‌های پراکنده نیستند، این‌ها «پاییز سرخ» جدید است. درس بزرگ این اعتصابات برای ما درفش‌داران نوین چیست؟ سه درس لنینی: اول، بدون تشکل انقلابی، خشم توده‌ای به هدر می‌رود. اعتصاب ایتالیا و کلمبیا نشان داد که اتحادیه به تنهایی کافی نیست، حزب پیشتاز می‌خواهد که خشم اقتصادی را به قدرت سیاسی بدل کند. دوم، بدون انترناسیونالیسم پرولتری، پیروزی ممکن نیست. مبارزه کارگر ایتالیایی علیه نظامی‌سازی، از مبارزه زن افغان علیه طالب و جوان فلسطینی علیه اشغال جدا نیست. فراخوان شبکه جهانی Labor for Palestine از ۲۰ تا ۲۹ نوامبر باید به همبستگی با پنجشیر گره بخورد. سوم، آگاهی طبقاتی باید با تجربه عینی مردم گره بخورد. سوسیالیسم نه یک نسخه از کتاب، که پاسخ عملی به این پرسش است: چگونه جامعه‌ای بسازیم که در آن انسان، نه ابزار قدرت و منفعت، بلکه محور زندگی اجتماعی و معیار پیشرفت باشد؟ افغانستان امروز بیش از هر زمان به این آگاهی نیاز دارد: به اندیشه نقاد، به آموزش همگانی، به عدالت اجتماعی، و به حزبی که بتواند این پراکندگی را به نیروی مادی بدل کند. تاریخ در انتظار تماشاگران نمی‌ماند. آینده از آن کسانی است که امروز در پارلمان اسکوئر لندن، در میدان‌های تورین و در خیابان‌های سئول فریاد می‌زنند: نه به جنگ‌هایتان، آری به آینده ما! **زنده باد اعتصاب عمومی بین‌المللی! زنده باد همبستگی انقلابی خلق‌ها! زنده باد سوسیالیسم!