تاریخ در سنگر رهایی؛ از خون کابل تا آتش پتروگراد، پرچم سرخ همچنان برافراشته است! Published: 2026-11-06 Author / editor: یما افغان به مناسبت ۶ نوامبر؛ از قیام ۱۸۴۱ کابل و چاریکار تا شب سرنوشت‌ساز انقلاب کبیر اکتوبر تاریخ هرگز در سالن‌های مذاکره و پشت میزهای دیپلماسی نوشته نشده است. تاریخ در سنگر نوشته شده است. در کوچه‌های تنگ کابل، در دره‌های کوهستان و چاریکار، و در خیابان‌های سرد پتروگراد. ششم نوامبر گواه این حقیقت است. روزی که فاصله میان شرق و غرب، میان قیام ملی و انقلاب پرولتری را در هم می‌شکند و به ما می‌آموزد که مبارزه برای رهایی، یک مبارزه واحد جهانی است. اول: خون کابل - درس اول قدرت توده‌ها ششم نوامبر ۱۸۴۱. کابل در آتش است. چهار روز از آغاز قیام می‌گذرد. امپراتوری بریتانیا، بزرگترین قدرت استعماری آن روزگار، با تمام توپ و تفنگ و غرور خود، در محاصره پیشه‌وران، کسبه‌کاران، دهقانان و باشندگان عادی شهر گیر افتاده است. در همین روز، در چاریکار، قلب تپنده پایگاه نظامی بریتانیا در شمال، فرمانده گورکاها، کاپیتان کودرینگتن، به دست نیروهای مقاومت از پا در می‌آید. این فقط کشته شدن یک افسر نیست؛ این فروریختن افسانه شکست‌ناپذیری امپریالیسم است. قیام کابل به ما چه می‌آموزد؟ درس لنینیستی اول: هیچ ارتش اشغالگری بدون تکیه بر یک رژیم دست‌نشانده - مثل رژیم شاه‌شجاع - نمی‌تواند دوام بیاورد. و هیچ رژیم دست‌نشانده‌ای بدون اراده آهنین توده‌های متشکل، سرنگون نمی‌شود. دوم: آتش پتروگراد - درس تکامل یافته همان خون ۷۶ سال بعد، در شامگاه همین روز، ششم نوامبر ۱۹۱۷، پتروگراد. اگر کابل نشان داد که چگونه می‌توان اشغالگر را محاصره کرد، پتروگراد نشان داد که چگونه می‌توان قدرت را گرفت. ساعت به ساعت، گارد سرخ، ملوانان انقلابی کرونشتات و کارگران مسلح، تحت رهبری بلشویک‌ها، مراکز حیاتی را یکی پس از دیگری تصرف می‌کنند: مرکز پست و تلگراف، ایستگاه‌های برق، پل‌ها، ایستگاه راه‌آهن. لنین از مخفیگاه خود فرمان می‌دهد: امروز نه، فردا دیر است! لنینیسم در عمل یعنی همین: خودجوشی کافی نیست. خشم توده‌ها مثل آتش است، اما بدون حزب انقلابی که نقش کوره آهنگری را بازی کند، این آتش خاموش می‌شود. سوم: سرود مشترک - چرا پرچم سرخ همچنان برافراشته است؟ در همین ۶ نوامبر، در سال ۱۸۸۷، اوژن پوتیه، شاعر کمونارد و سراینده سرود انترناسیونال درگذشت. انترناسیونال فقط یک سرود نیست، مانیفست است: برخیز، ای داغ لعنت خورده، دنیای فقر و بندگی! پرچم سرخ همچنان برافراشته است زیرا ستم هنوز برافراشته است. تا زمانی که بحران سوئزها تکرار می‌شود، تا زمانی که کودکان در کارخانه قند بغلان قربانی می‌شوند، مبارزه طبقاتی زنده است. فرجام: وظیفه امروز ما چیست؟ اول: آموختن از پتروگراد - به سازماندهی آهنین نیاز داریم. دوم: آموختن از کابل - به تکیه بر نیروی خود. سوم: برافراشتن پرچم سرخ انترناسیونالیسم - پرولتاریای تمام کشورها و خلق‌های ستم‌دیده متحد شوید! ششم نوامبر به پایان می‌رسد، اما سنگر رهایی تعطیل نمی‌شود. از خون کابل تا آتش پتروگراد، یک فریاد واحد در تاریخ طنین‌انداز است: نظم کهنه محکوم به نابودی است. آینده از آن ماست! زنده باد انقلاب! زنده باد سوسیالیسم!